zaterdag, september 08, 2012

kermis

KermisKermis (Photo credit: Wikipedia)



Het is kermis in Mater... Vanmorgen zijn we naar de rommelmarkt geweest, en morgen zitten we noodgedwongen thuis. Er is een tijdrit en een koers, beiden voor de nieuwelingen. We mogen niet parkeren en niet rijden in onze straat, dus worden we "gegijzeld"... Nu ja, er zullen ook wel een paar mensen zijn die deze koersdinges leuk vinden, dus dat is dan de dag voor hen...

Eigenlijk leven wij hier niet echt mee met de kermis. De reden is voornamelijk dat we te voet last hebben om naar en van het dorp te gaan en te komen, en bovendien, ik ben geen kermisfanaat.

Maar dat wil niet zeggen dat er geen kermis mag zijn... Iedereen mag en kan doen wat hij of zij zelf wil.

Ik vraag me af, of er nog echt een datum-binding is, met het oorspronkelijke Kerkmis. En of dat dit werkelijk de oorsprong van het feest is...
Heel lang geleden vertelden ze ons, als schoolkinderen, dat de kermis ontstaan was bij de inwijding van de kerk, en de eerste misviering in het nieuwe pasgewijde gebouw.
Dat lijkt mij een logische verklaring, die ik kan aannemen. Maar vele dorpen en steden kenden meer dan één kerk, soms door uitbreiding van de bevolking, soms door een ramp, waardoor een nieuw gebouw moest worden opgetrokken. Zou onze kermis dan een restantje zijn van de eerste kerk, of van het huidige bouwwerk? En waar ze nu nog een kerk zetten, zou dat dan aanleiding geven tot het "installeren" van een kermis? Zou dit nog de datum bepalen?
Ik denk van niet.
De kerk speelt niet langer die dominante rol van vroeger.

Ik weet niet of dat een goede of een kwade zaak is... Het is een feit, dat een recent onderzoek heeft uitgewezen dat waar de mensen nog geloven in de hel als eeuwige straf, de mensen braver leven. Dus zou dit toch een winstpunt kunnen zijn... Maar zelfs binnen de "moderne" kerk, horen we niet meer praten van het eeuwige vuur waarin de zondaars in eeuwigheid branden...
De hel is uit de mode...

Maar anderzijds zie ik in dat verminderen van de macht van de kerk ook een goede zaak. We moeten het niet ver zoeken om uitwassen te zien van dit machtsmisbruik, en we reageren ontdaan op het machtsmisbruik in de moslimwereld, die ook gelieerd is aan de macht van die kerk.

Zoals gewoonlijk zal het ideaal wel ergens in het midden liggen, maar het lijkt voor de mens onmogelijk om dat midden te houden. Of ze slaan door naar de ene of naar de andere kant. Dit is geen eigenschap van de kerken, maar van de mens.

We moeten steeds maar weer "partij kiezen", en dan gaan we extreem gaan doen in die stellingname.
Ik betrap mezelf daar ook op. Ik maak me boos op de stommiteiten van de politici, en kom tot de conclusie dat een politicus de facto slecht is. Dat is natuurlijk niet zo, en dat weet ik, maar het is veel makkelijker hen allemaal over dezelfde kam te scheren, dan te gaan uitzoeken of er toch niet ergens een witte merel tussen zit.
En het zou veel logischer zijn de partij, en de partijbonzen aan te vallen dan die volgzame politici, die slaafs de richtlijnen volgen van de partij.

Maar je maakt je kwaad op een of ander feit, en je scheert dan heel de boel over dezelfde kam.
Op die manier doen we exact hetzelfde als wat we hen verwijten.
We houden geen rekening met de mens.

Ik vraag me soms af hoezeer ik de mens die ik ben, ben geworden, door het leven dat ik heb geleid (of geleden?)... Hoe zou ik nu zijn, mocht ik andere keuzes hebben gemaakt op cruciale momenten in mijn bestaan.
Mocht ik een andere vrouw hebben gehad...
Mocht Koen zijn blijven leven...
Mocht ik zijn blijven werken bij...
Mocht ik zijn blijven wonen in...
Mocht ik niet ziek zijn geworden, geen pijnpatiënt zijn geworden...

In een van de tijdschriften die ik lees, staat een reeks over zo'n dingen. Hoe zou de wereld er uit zien had Napoleon niet verloren? Had Duitsland alles gezet op het vernietigen van het Britse leger te Duinkerken...

Ik ben het niet altijd eens met hun conclusies, maar ik vind het een heerlijke manier om eens na te denken over de dingen. Want in feite doe je door die oefening te maken aan een waardeoordeel over het huidige zijn.

moet je ook eens doen.

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

vrijdag, september 07, 2012

Moderne geschiedenis ?

Global Positioning SystemGlobal Positioning System (Photo credit: Wikipedia)



Ik ben bezig met het lezen van een tijdschrift, waarin de geschiedenis van de multimedia staat vermeld. En om het kort te stellen, heel die geschiedenis begint eigenlijk pas in de jaren 80 van de vorige eeuw. De meeste dingen zijn minder dan twintig jaar oud...
Het leek me al veel langer, maar volgens dat artikel is alles dus nog piepjong.

In die korte tijd is alles heel snel gegaan... Ik herinner me dat ik hier thuis zat te klungelen op een klein computertje van het merk Tandy, iets wat al lang ter ziele is. Een klein schermpje met oranje cijfertjes en dito lettertjes...
Ik weet niet meer precies hoe groot de harde schijf toen was, maar dat was heel miniem... Er werd toen eerder van kilobytes gesproken dan van megabytes. Nu zijn we ondertussen al bijna de Gigabytes aan het inruilen voor de terabytes...
We hebben enorme harde schijven om van alles en nog wat op te zetten, en als dat nog niet genoeg is, dan stockeren we in The Clouds...
Het RAM is al even erg gegroeid, wat mede van invloed is op de snelheid van je computertje, en ondertussen zijn we van een los werktuig al allemaal overgeschakeld op het wereld wijde web van internet... En praten we met mensen aan de andere kant van de wereld.
We reizen overal naartoe, virtueel, en weten beter dan ooit wat er allemaal aan het gebeuren is op de wereld. Die grote wereldbol van toen is nu een miniem iets geworden, en we hippen van de ene kant naar de andere kant van de wereld schijnbaar zonder moeite.

Anny en ik zijn nog bezig ons te verwonderen over de GPS, en we zitten eigenlijk al in het volgende stadium. Onze Bart gebruikt geen GPS meer, maar zijn smartphone, een veredelde telefoon, waar een GPS in verwerkt is, die bovendien nog verbonden is met het internet, en dus wellicht veel beter en veel sneller is aangepast aan nieuwe situaties. Flitspalen en files worden je getoond, en men offreert je zelfs een alternatieve route om vlugger ter plaatse te zijn...

Voor 200 dollar kun je nu een dingetje met knopjes aanschaffen, waardoor Google je TV verandert in een computer...

Er lijkt geen einde aan te komen, integendeel, het lijkt steeds sneller en sneller te evolueren. Koop vandaag iets nieuws en morgen is het al voorbijgestreefd.

Als je nu die smartphones bekijkt, dan  zijn dat in feite niet alleen draadloze telefoons, maar computers met grotere mogelijkheden dan mijn Tandy van in de tijd...

En er is iets geks aan de hand !
Steeds meer is er sprake van een soort fusie tussen mens en machine. Neem bij jonge mensen hun smartphone af, en ze ervaren het als een lichamelijk verlies. Je kunt als het ware steeds meer spreken van een soort symbiose. Dat apparaatje is steeds meer een onderdeel van de mens. Het is een verlengstuk, een lichaamsdeel geworden.

Maar het gaat nog verder. Er zijn al testen gedaan met het inplanten van chips bij de mens. Deze testen waren onder meer een systeem, waarbij men een kunstarm en hand deed bewegen door het denken er aan. Men bracht ook sensoren aan op de vingertoppen van de kunsthand, waardoor de mens, via die chip, niet alleen die hand kon besturen, maar ook nog "voelde". Hij voelde of er genoeg druk was om iets op te heffen, en of er niet te veel druk was om een ei te breken. Maar het gaat nog verder ! De man in kwestie kon de kunsthand bewegen, ook al was die kunsthand aan de andere kant van de wereld. Het enige inconveniënt was dat er door de afstand enige vertraging was tussen denken en doen...

Er zijn al proeven waarbij bij bepaalde patiënten een chip is ingebracht, waardoor de behandelende arts voortdurend de gezondheidstoestand van de patiënt kan opvolgen, ook al is die niet aanwezig...

Binnen afzienbare tijd worden al die dingen en nog veel meer, wellicht werkelijkheid. Plant men rekenmachines in, en rechtstreekse verbinding met het internet. Men voorziet dat dit de vorming zal zijn van een nieuw soort mens. Wellicht zal het zelfs aanleiding geven tot het ontstaan van nieuwe vormen van communicatie, waarbij het verbale (het spreken) zal verdwijnen.

Mensen die niet in het bezit zijn van deze ingeplante bronnen van kennis, zullen minderwaardig zijn.
Het is niet ondenkbaar dat er weer vormen van  "slavernij" ontstaan.
Dit zou vlugger werkelijkheid kunnen worden dan men denkt. Als men de wetenschap van heel de wereld in zijn eigen lichaam heeft, dan is onderwijs eigenlijk niet meer van deze tijd. Dat zou betekenen, dat wie niet in bezit is van deze componenten, ook geen kennis meer kan verzamelen, en dus terugvalt naar de tijd waarin alleen de hoogste kaste kennis bezat.

Natuurlijk zijn er ook negatieve dingen... Privacy wordt onbestaande. Zelfs je bankrekening is dan quasi openbaar bezit. Je bent immers in al je doen en laten verbonden aan het internet.

Niet dat dit veel veranderd... Er is nog nooit zozeer gepraat over privacy als nu, en de reden is dat er eigenlijk geen privacy meer bestaat... Je wordt overal gefilmd door camera's die overal hangen, je aankopen worden geregistreerd, met het tijdstip waarop je daar en dan aanwezig waart. Iedere bankverrichting laat een spoor na. Ik weet niet of je je vragen hebt gesteld bij die nieuwe camera's die in sommige steden door de politie worden gebruikt... Ze controleren daarbij niet alleen je snelheid, maar ook of je nummerplaat wel overeenstemt met het type wagen, of de wagen niet als gestolen gemeld is... Maar wellicht gaat het ook verder, en zit ook de functie van de camera's in de luchthaven daar aan gekoppeld, en is er ook gezichtsherkenning ingebouwd. Iemand die gezocht is, wordt er zo uitgeplukt.

Nu lijkt dat niet erg, maar laat het regime veranderen, waardoor jij als lid van die of die organisatie als verdacht beschouwd worden, en we hebben een veel verfijnder systeem van vervolging dan in de tijd van de Jodenvervolging...

We staan aan de vooravond van ... Van wat eigenlijk ? Goede dingen? Slechte dingen?...
Een mierennest is in de dierenwereld een voorbeeld van efficiëntie... Dat komt omdat ieder miertje geprogrammeerd is vanaf zijn geboorte, voor het verrichten van een taak binnen het geheel.
Mensen die allemaal verbonden zijn aan een vorm van denken (Internet), kunnen ook allemaal hun taak krijgen via dat geheel.
Allemaal heel effectief...
maar menselijk ???


tot de volgende ?



Enhanced by Zemanta

donderdag, september 06, 2012

Droge huid en pijn

English: An iPad 2 on stand.English: An iPad 2 on stand. (Photo credit: Wikipedia)



Ik ben "gezegend" (?) met wat men noemt een "vet type huid". Dat betekent onder meer dat ik heel duidelijke vingerafdrukken nalaat op al wat ik vast neem. Dat kan ik heel goed zien op het scherm van mijn tablet. Tablets werken met touch-screen, je "werkt" door het scherm aan te raken, dingen te verschuiven, weg te schuiven, aan te toetsen. Allemaal met mijn vette huid-vingers.
Ook mijn haren moet ik veel vaker wassen, ook al door dat vette huidtype.

Maar als je met klei werkt, dan heb je plots een veel drogere huid. Klei droogt je huid uit. Wellicht is dat de reden dat ik sommigen hoor klagen dat hun vel kapot gaat van in de klei te werken. Wellicht zijn dat mensen die al van nature uit een droog type van huid hebben, en die door het drogende effect van de klei plots talg te kort hebben in de huid van hun handen.

Gisteren probeerde ik mijn tablet nog eens, met "droge" handen...

Vergeet het. Ik heb nog steeds heel mooie vingerafdrukken op het scherm, net als tevoren. Dat droge lijkt dus meer een gevoel dan een werkelijkheid. Misschien zou het wel werken als ik van de klei meteen naar het tablet ga, maar dat lukt me niet. Als ik van de academie thuis kom, dan moet ik me eerst eventjes zetten, bekomen van de inspanning, de rugpijn wat laten wegdeemsteren... Dan me rechten om aan tafel te gaan, terug ineenzakken van de plotse pijn bij het rechtzitten, me met de armen omhoog duwen zodat de druk op de wervels wat afneemt, zachtjes laten zakken, soms gaat het dan al, andere keren moet de operatie van het langzaam belasten enkele keren herhaald worden vooraleer het lukt. Dan voorzichtig naar de tafel, gaan zitten, eventueel wat gaan leunen op de tafel om de pijn...
En dan eet ik. Terwijl ik nu toch aan tafel zit, eet ik dan maar mijn avondeten op. Kijk ondertussen halvelings naar de TV, erger mij dat het weer op niets trekt, geef mijn vissen eten, en ga terug naar mijn luie zetel, verder proberen om weer mens te worden.

Pas nadien kan ik denken aan mijn tablet...
Hoewel werken in de keramiek gebeurt al zitten, is het voor mij toch kantje boord om het te doen.
Sommigen onder u zullen dan wellicht denken: "Waarom doe je dat dan, als je er pijn van hebt?"
Omdat ik toch iets wil doen, omdat ik bezig wil blijven, omdat ik me niet wil laten doen van mijn eigen lijf. Omdat ik het leuk vind, omdat ik daar best wat pijn voor wil door staan. Omdat ik niets kan doen zonder pijn en niet tot niets doen wil overgaan.
Zo ga ik ook naar de rommelmarkt, en dwing me op die manier om wat te wandelen. Wandelen doet pijn, dus wandel ik niet, maar ik doe het wel als het op een rommelmarkt is, omdat dit mij interesseert, en omdat die interesse groot genoeg is om de pijn enerzijds wat te onderdrukken, en zo belangrijk voor me dat ik een motief heb om de pijn te doorstaan.
Misschien is dat wat onbegrijpelijk voor iemand die geen chronische pijn heeft, maar ik kan je verzekeren dat het zo werkt. Enerzijds is bezig zijn een pijnstiller op zich, anderzijds is dat bezig zijn een bron van pijn.
Maar dat bezig zijn is je geestelijk gezond houden. Want toegeven aan de pijn, en alles doen om pijn te vermijden, en dus alleen veranderen van houding om de pijn te minderen, dat is dodelijk ! Geestelijk en lichamelijk !

In de keramiek zoek ik dan ook naar manieren om zoveel mogelijk te doen, maar er zijn een paar dingen die ik vermijd omdat de pijn daar te hoog oploopt.
Ik heb daar over gesproken met de leerkracht, en ze heeft gezegd dat ze mij daar zal in bijstaan. Op die manier kan ik dus verder les volgen, creatief zijn...

Let er maar niet op dat ik weer zit te zagen over pijn... ik zit weer in een periode waarin de pijn mijn leven dreigt te beheersen. Een periode waarin ik meer pijn heb dan anders, of een periode waarin ik me bewuster ben van de pijn. Want ik heb geen idee wat pijn nu eigenlijk is.
Ik zie mensen die met een heel klein sneetje in hun vinger die duidelijk echt lijden onder de pijn, en anderen voelen een dergelijk sneetje amper.
Het kan dus best dat wat mij doet kreunen een ander niet zou raken.
Tijdens een onderzoek zei men mij dat ik een hoge pijndrempel heb. Ik kan dus beter dan veel anderen pijn verdragen, maar dat wil alleen maar zeggen dat pijn dus een individueel gewaar worden is.
Iemand kan dus echt pijn hebben, ook al denk je dat hij of zij overdrijft. Voor hem of haar kan dit echt heel erg zijn.

Dat is een van die dingen die naar mijn gevoel negatief werken op het medevoelen. Je vergelijkt altijd met je zelf. Als jij de mens bent die voor een sneetje in je vinger niet eens opkijkt, dan heb je geen begrip voor de medemens die daar wel pijn in heeft. Je gelooft hem/haar niet, je denkt dat hij/zij overdrijft, het doet om aandacht te trekken.

Ik heb ondertussen geleerd om anders te denken, om pijn van een ander niet te evalueren, maar deze evaluatie over te laten aan het slachtoffer zelf. Zijn/haar gewaarwordingen zijn de enige norm die telt.

Om het anders te stellen, we kennen allemaal het begrip geestelijke pijn. De pijn die je voelt bij een afscheid, liefdesverdriet, pijn bij een nederlaag... Ik denk dat we lichamelijke pijn eigenlijk ook als een geestelijke pijn moeten beschouwen. Iemand die een geliefde verloren heeft, zal die pijn ook minder voelen als hij ergens in een gezelschap zit, en mee kan praten over koetjes en kalfjes, en tijdelijk niet meer actief denkt op het geleden verlies.  Dat idee is door iedereen gekend en wordt aanvaard.
... Dat dit ook opgaat voor lichamelijke pijn, lijkt veel minder aannemelijk, en toch, toch is het krek zo !
Bezig zijn, je gedachten kunnen richten op andere dingen dan de pijn, dat is pijnstillend.
We kunnen het ook omdraaien... Niet bezig zijn met iets anders, wil zeggen dat de pijn je gedachten gaan overheersen, dat de aandacht volledig op de pijn wordt gericht, en dat die pijn daardoor veel feller gevoeld wordt. Je bent je extreem bewust van de pijn.
Het is wellicht daardoor dat ik wel kan wandelen op een rommelmarkt, en dat niet kan zonder deze of een andere afleiding. Wandelen doet me pijn (Het is gezond voor heel wat van mijn organen, maar het doet pijn aan mijn rug en nek). Als ik gewoon ga wandelen, dan gaat die pijn heel vlug mijn gedachten overheersen, en dus ben ik mij veel bewuster, voel ik die pijn veel intenser. Als ik op de rommelmarkt wandel, dan verzet ik mijn gedachten, verding ik de gedachten aan pijn, door mijn aandacht op de voorwerpen en op de mensen te richten.
De pijn is er evengoed, maar overheerst dus niet.
Denk daar aan.
En weet hoe goed je bezoek doet aan wie pijn heeft, of het nu geestelijk of lichamelijk is.

tot de volgende ?


Enhanced by Zemanta

woensdag, september 05, 2012

tandarts bis

English: Barack Obama delivers a speech at the...English: Barack Obama delivers a speech at the University of Southern California (Video of the speech) (Photo credit: Wikipedia)



Je zult me niet geloven, maar ik kom net terug van de tandarts... Gisteren had de brave man een nieuw stuk tand gefabriceerd op het restant van een snijtand, en 's avonds toen ik in een boterham beet, voelde ik mijn nieuwe tand zitten in de boterham... Ikke getelefoneerd, en ik mocht vanmorgen al terug...
Ik vertelde dat de tand niet gebroken was, maar dat het nieuwe stuk netjes in één stuk losgekomen was... Volgens de tandarts komt dat wellicht door dat mijn tand al een paar keer hersteld is, en de lijm moet normaal vasthechten door in de tandrestant te kruipen, en zo een hechting te maken. Door het feit dat er al een paar keer gelijmd werd, zijn wellicht alle "gaatjes" toe, en is er dus niet meer een echte hechte verbinding...
Hij kon nog twee dingen doen... Of er gaten in boren en er ijzeren staafjes in steken (gewapend beton, grapte ik - hij knikte) of een stukje afslijpen van het restant van de tand, maar dat is al niet veel meer...
Dus, twee gaten boren (Mag het zonder verdoving ? Als het niet te veel pijn doet. Hij zou proberen. Ik moet zeggen ik voelde dat niet...
Maar voor hij begon vertelde ik hem de klucht van de man die de tandarts bij zijn ballen greep, en zei "We gaan elkaar geen pijn doen hé!" Hij kende de mop al. Maar hij vertelde me een nieuwe:
Obama en Merkel gaven een persconferentie waarop ze aankondigden dat van plan waren om 140.000.000 moslims te doden en één tandarts. De reporters vroegen meteen: "Eén tandarts ? Waarom één tandarts ?" "Zie je wel" zei Obama tegen Merkel, "ze klappen alleen van diene dentist..."

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ik zit hier weer, met weer een nieuwe tand. Hopelijk heb ik hem vanavond nog...

Deze namiddag ga ik weer keramieken... Misschien zie ik vandaag de nieuwe juf. Maar als dat niet zo is, vrijdag zeker, want dan ga ik in haar klas zitten. Daar ik alleen ga "werken" in de uren tijdens de dag, zit ik de vrijdag in de andere klas. Maar niet echt, ik doe gewoon verder aan wat ik bezig ben.

Ik ben nu bezig aan een vaas in rode klei, die ook rood bakt. (Terracotta)
Een vaas die ik niet eens waterdicht zal maken, omdat je er toch geen bloemen in kunt zetten. Nu ja, één bloem zou nog lukken, maar het is geen kleine vaas, dus dat zou een gek gezicht zijn. Het is een vaas die alleen dienstig is als sierstuk, niet als gebruiksvoorwerp.

Nadien begin ik weer aan een figuur. Ik denk dat ik nog eens zo'n primitief aandoend beeldje ga maken, die ik dan opnieuw kan laten zwart worden door te branden zonder toevoeging van zuurstof. Het zwart dringt dan in de klei, en je krijgt dat specifieke kleur van die Afrikaanse beelden. Ik vind dat mooi ! Nadien wrijf ik dat beeld dan nog even in met donkere meubelwas, en dan krijg je een zachte glans, als van een oude pot.

Het beeld dat ik zo maakte staat nu bij Bart... Hij zag het graag, en Anny is content dat het weg is, want waar moeten we dat allemaal zetten? Bovendien heb ik steeds veel meer plezier in het maken van het beeld, dan wel in het hebben. Ik vind het veel leuker dingen te maken, te creëren, dan ze daar te zien staan. Van mijn tekeningen heb ik ook zoiets. Ik ben nooit content met het resultaat, maar als de tekening bewaard blijft, en ik hem terugvind na een hele tijd, dan ben ik verwonderd dat het zo mooi is. Gek. Ik heb er geen uitleg voor, maar ik hoor dat er nog mensen zijn die zo de dingen aanvoelen. Ik ben dus niet alleen gek. Wat een troost !

tot de volgende ?

Enhanced by Zemanta

dinsdag, september 04, 2012

Kort dag

Heb je er ook al op gelet? Om 7.01 uur staat de zon op, en zowat om 20.21 uur gaat ze al weer onder ! De dagen zijn al ferm aan het korten... De winter komt er aan !

We hebben nog wel mooi weer, maar 's nachts is het niet meer warm, in tegendeel !

De winter komt er aan... Maar eerst krijgen we nog de herfstfsst... Om een of andere bizarre reden hou ik van de klank van dat woord: herfst, waarbij ik dan uit liefde voor de klank nog wat fstfst bij laat sissen...
Het doet mij denken aan Andre Van Duyn met zijn RRRRRRRotterrrrrrrrrrdam, en aan Toon Hermans met zijn klankenspelletjes en deuntjes.

Heel dikwijls hebben we in september nog mooie dagen, het Sint Michielszomertje dankt er zijn naam aan. Maar desondanks zie je zo de dagen korter en korter worden, en de nachten langer en kouder. Je weet dat binnen een anderhalve maand de oenen van politici het weer verstandig gaan vinden het bioritme in diggelen te stampen en over te schakelen op het winteruur. (Eigenlijk zitten we al op het Duitse winteruur van tijdens de laatste oorlog !)

En dan hebben we weer de echte winterperiode met zijn korte sombere dagen en zijn lange koude nachten. Dan hebben we weer kille koude dagen, en misschien ook wat sneeuw en ijs... Maar vooral lange donkere avonden.

Ik hou niet van de winter. Mocht het binnen mijn financiële mogelijkheden liggen, dan ging ik de zes donkerste maanden naar de andere kant van de wereldbol, naar Australië, naar de zomer. Zo zou ik steeds lange dagen en korte nachten hebben... Maar ja, daar zou er ook wel een en ander zijn waarvan ik niet hou... En ik weet dat ik er gewoon al niet echt gelukkig zou zijn, omdat ik niet thuis ben. Niet in mijn zetel kan zitten en liggen, niet op mijn stoel aan mijn tafel kan zitten, en die dingen om de zes maanden mee verhuizen is niet te doen. Ik zou de buren missen, en de dames van mijn hobbykring van Ziekenzorg, en de uren in de academie, waar ik niet allen zit te kleien, maar ook te babbelen en te zeveren en te lachen... Nee, ik zal maar hier blijven.

Ik heb de laatste dagen (de winter komt) weer heel veel pijn. En straks moet ik naar de tandarts, ik beet een stuk van mijn tand. Het fluiten gaat me moeilijk af, en herfst klinkt nu nog veel sissenderder dan anders. Ik ga mijn tanden allemaal laten bekijken, en zo nodig laten bijwerken... Want ik ga nooit naar de tandarts als ik geen pijn heb, en ik heb nooit tandpijn. Dus is een stuk afbreken het signaal om toch maar eens heel mijn bekkeneel na te laten kijken. De vorige keer deed de man reparaties aan drie tanden. Allemaal zonder verdoving, en dus zonder die ambetante stijve kaak en mond.

Na deze ingreep zal ik weer paraat zijn om me weer door de winter heen te bijten...???

Dat ik nu en dan een stuk van mijn tanden bijt, dat heeft diverse redenen... Ik ben een tandenknarsende man, ik word soms wakker met pijn in mijn kaakspieren, omdat ik 's nachts zo hard  mijn tanden op elkaar klemde... en... Ik ben het kind van mijn moeder... Ons moeder beet verscheidene van haar kunstgebitten in brokken en stukken, omdat ze haar tanden gebruikte als nijptang en notenkraker. Ik doe dat ook... en soms gaat het - ook bij mij - mis.

Gek dat ik zo dikwijls aan ons moeder en ons vader denk. Het lijkt wel dat ik met het ouder worden steeds meer op hen denk. Heb jij dat ook ? Of is dat een symptoom van het ouder worden en het steeds meer in het verleden leven? Kortom is het een begin van dementie?
Als ik er ook maar een van jullie eventjes zie twijfelen, dan bijt ik zijn kop af !

Maar het is een feit dat je inderdaad steeds meer terugvalt op ervaringen uit het verleden. Ik denk dat dit normaal is, het is dan ook zo'n belangrijk stuk van je leven en je leven is een compositie van ervaringen, en de ervaring is waar je steeds weer uit moet putten om antwoorden te vinden op het heden...

Gisteren weer gekeken naar de canvascrack, een prachtige quiz... Meestal kan ik me meten met de crack, maar gisteren was er een pak vragen waar ik nu eens helemaal niets van wist. Gek is dat, soms gaat het opperbest, en soms liggen de vragen je helemaal niet. Ik heb dan altijd wat te doen met de mensen die er in de eerte ronde al uit liggen. Het lijkt altijd wat of ze niet volwaardig zijn, en dat kan alleen een kwestie zijn van vragen die je al dan niet liggen. Maar ik zag dat je ook kunt spelen op de computer. Ik moet daar eens gaan kijken... Ik vind die quiz  echt tof !

... en wie weet is het een middel om die donkere avonden door te komen???

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

maandag, september 03, 2012

Bizar Google ?

English: Original source file of the “About Vi...English: Original source file of the “About VirtualBox” window of VirtualBox 1.5.6_OSE. Deutsch: Original-Quelldatei des „Über VirtualBox“-Fensters von VirtualBox 1.5.6_OSE. (Photo credit: Wikipedia)



Onlangs las ik dat Google in zijn eigen diensten geen gebruik maakt van zijn eigen Operating Systeem, maar dat het gebruik maakt van Ubuntu, met enkele aanpassingen. Zij noemen dat dan Goobuntu...

Zij zullen wel hun redenen hebben, maar mij lijkt het bizar dat je niet je eigen systeem gebruikt, maar dat van een ander. Nochtans is Google OS ook helemaal niet slecht, en heel snel. Het heeft echter wel enkele beperkingen, en wellicht is dat de reden?

Maar in werkelijkheid heeft ieder Operating System (OS) zijn eigen beperkingen. Apple heeft die, Windows heeft die, en ook alle Linuxsystemen hebben die.
Er is geen een systeem die ze niet kent. Soms krijg ik hier post van mensen die Apple of Windows gebruiken, en waar ik dan moet gaan zoeken naar programma's waarmee ik dat open krijg. Maar ik hoor ook net andersom van mensen die Windows of Apple gebruiken, dat zij soms post van mij niet open krijgen.

Ieder OS heeft zijn eigen systemen, zijn eigen sterke punten en zijn eigen zwaktes. Globaal gezien lijken ze me allemaal even goed, of ongeveer even goed. Soms zal men een voorkeur hebben voor een bepaald systeem, omdat wat je doet, net binnen de sterke punten ligt van dit of dat systeem. Zo hoor ik van mijn zoon dat Apple sterker zou zijn voor tekenprogramma's. Voor zijn ontwerpen van tapijten heeft hij dergelijke grafische programma's nodig, en kan hij dus op dit specifieke vlak een vergelijking maken.

Net dergelijke verschijnselen zijn de reden waarom de meeste mensen zweren bij hun Windows. Dit is (nog steeds) het meest gebruikte systeem, dus daar ontmoet je minst moeilijkheden. Minst moeilijkheden, omdat de meeste anderen hetzelfde systeem gebruiken, en jij dus niet in botsing komt met afwijkende systemen. Ik  zweer bij Linux, omdat ik dat gewoon ben, en omdat ik de meeste moeilijkheden betrekkelijk gemakkelijk kan omzeilen met de ontelbare vrije software. Toch bots ik soms op zaken die ik niet open krijg. Betreft het een mailtje met foto's van het mooie landschap van de "coté de nieverans", dan kan mij dat niet veel schelen. Maar onlangs kreeg ik een overlijdensbericht van een oude bekende, die ik niet open kreeg, en dan heb ik aan de verzender gevraagd om dit aub in een ander formaat te willen her-doormailen... (Dat werd zonder moeite gedaan, want in ieder OS heb je legio programma's om hetzelfde te doen...)

Als ik kies voor Linux (Ubuntu of Mint hebben mijn persoonlijke voorkeur), dan is dat om twee redenen: 1) het is gratis ter beschikking
                                        2) het is veel lichter als programma, waardoor je het ook op oudere computers kunt draaien
                                        3) het is veiliger, omdat het systeem anders in elkaar zit, en dus veel minder snel last heeft van virussen en andere miseries die je bij de andere OS wel hebt.
                                        4) Het is voor iedereen makkelijk om in het systeem te stappen, omdat het eenvoudig is, en veel gelijkenis vertoont met de meer gebruikte OS.

Het zou wellicht simpeler zijn, mochten de verschillende systemen zich niet uitputten in het bekampen van elkaar, maar in het zoeken naar systemen die voor iedereen open staan, maar dat is strijdig met het kapitalistisch systeem waar allen op een of andere manier in verweven zitten. Het voortdurend proberen van anderen de loef af te steken heeft ook voordelen. Het betekent een stimulans om steeds weer innovatief te zijn, steeds weer beter en sneller te zijn. Jammer dat de consument dat uiteindelijk moet betalen (Vandaar mijn voorkeur voor het gratis systeem...).

Ach, eigenlijk wil ik zeggen: "Lig er niet wakker van !" Ben je tevreden met het systeem dat je hebt, dan is alles OK, ben je niet tevreden, dan liggen er heel wat mogelijkheden voor je open. Ik lees nogal wat artikels in het computerwereldje, en je kunt Linux draaien op een Windowscomputer, maar ook op een Apple, Je kunt Windows draaien op een Apple of een Linuxsysteem, en ga zo maar door... Voor de techneuten en de fanaten: alles is mogelijk... Maar niet altijd wettig.

Ik hou van de vrijheid, en dus van de vrije software, de vrije OS en voel me kiplekker in deze vrijheid... U doet maar wat u wilt, dat is uw vrijheid, ook al kies je dan voor strikt gebonden systemen....

tot de volgende ?



Enhanced by Zemanta

zondag, september 02, 2012

Bedelen

Ereteken_van_Verdienste_Nederlandse_Rode Kruis...Ereteken_van_Verdienste_Nederlandse_Rode Kruis 1914 (Photo credit: Wikipedia)


Ik bedoel bédelen, en niet bedélen...
Waarom ik daarover schrijf?
Omdat ik leuk berichtje las... Het gaat niet over de bedelaar die aan de deur van het grootwarenhuis staat te schooien, nee, het gaat over het georganiseerde bedelen door organisaties. In casu Het Rode Kruis (vermits het een Nederlandse krant betrof, vermoed ik dat het ook vooralsnog over een Nederlands fenomeen gaat.

Steeds meer horen mensen die voor dergelijke organisaties op bedelronde gaan (11.11.11., Rode Kruis... en bij grote rampen en dergelijke), krijgen te horen dat de mensen geen cash bij zich hebben. En in veel gevallen is dit een werkelijk feit. Er zijn steeds meer mensen die alles en nog wat elektronisch betalen.
Na zullen in het vervolg de mensen niet meer alleen met een bus op baan gaan, maar ook met een draadloze pinautomaat... Kan met lekker niet meer af komen met de smoes: "Ik heb geen cash bij me"...

Ik weet niet hoe het zit met dergelijke organisaties, maar hoe je het ook bekijkt, in feite vullen zij gaten in het sociaal systeem van het land. Nochtans zijn deze organisaties wel degelijk nationaal georkestreerd, zijn het zelfs veelal internationale acties... Waarvan je dan zou denken dat die dingen thuishoren in het nationale, in de zaken die door de staat worden geregeld.

Maar het blijkt dus dat dit op zijn minst niet volledig of niet afdoende het geval is. Ik voel altijd wat wrevel, als bijvoorbeeld men rondkomt om te schooien om de school te helpen. Onderwijs lijkt mij zeker iets wat de zaak van iedereen is, en dus thuishoort in wat door de staat wordt geregeld. Niet dus.

Of zeker niet voldoende, en als ik naar de moeilijkheden kijk van het onderwijs nu, hier in Mater, die in hoge nood de parochiezaal moet in beslag nemen om het onderwijs verder te kunnen zetten... dan gaat het hem niet alleen over onvoldoend, maar ook veel en veel te traag en te laks.

Geen wonder dat je in deze omstandigheden ook weer dreigt af te glijden naar een vorm van elitair onderwijs, zoals te Knokke waar de leerling er alleen school kan lopen als hij of zij in het bezit is van een IPad (Apple)...

Ik vind dit niet gezond.
Ieder kind moet gelijke rechten hebben op een volwaardig onderwijs.
Onderwijs is naar mijn mening de belangrijkste pijler van de natie.
Als we het onderwijs niet degelijk maken, niet gelijk maken voor ieder kind, dan glijden we de berg af.

Ik hou ook niet van het systeem van bedelen, omdat dergelijke zaken niet mogen afhangen van de goodwill van het individu. Het is een zaak die zo belangrijk is, dat het wel degelijk een staatszaak is !


Gisteren ben ik opnieuw naar school geweest... Naar de kunstacademie. Waar we voor moeten betalen.
Kijk, daar vind ik het veel minder erg dat er een inbreng wordt gevraagd van het individu. Ik verdedig dit idee met het feit dat het hier niet een opleiding betreft die rechtstreeks leidt naar iets wat belangrijk is voor het beroep. (Er zijn uitzonderingen, waar het mensen betreft die van Kunst hun beroep maken). Maar voor de meesten is de academie een scholing om beter je hobby te kunnen bedrijven. Hobby die echt Kunst kan zijn.
(Naar mijn mening is iedereen die creatief bezig is, ergens een kunstenaar. Niet altijd in de zin dat de rest van de wereld hem of haar ook als Kunstenaar beschouwt, maar voor zichzelf, voor zijn/haar emotie is dat wel degelijk kunst.)

Dit schrijven is niet te beschouwen als een pleidooi om de organisaties niet meer te steunen, in tegendeel. Deze zaken zijn zo belangrijk, dat ze er wel MOETEN zijn, dat ze echt van levensgroot belang zijn. Dit schrijven is wel een pleidooi om vanuit de staat meer voorrang te geven aan het sociale, veel breder bekeken dan we tot op heden doen !

tot de volgende ?


Enhanced by Zemanta