zondag, mei 31, 2015

Weerman ???

Het is geen nieuw verschijnsel... Toen ik kind was, vertelde iedereen, voor waarheid, dat Armand Pien betaald werd door de toeristische dienst van de kust, om ieder komend weekend weer goed weer te voorspellen aan de kust, terwijl wij aan die kust doodleuk in de regen zaten...
Het systeem leek doorzichtig: vertel in het begin van de week dat het komende weekend schitterend zal zijn, zonnig en met hoge temperaturen... Eens alle appartementen en hotelkamers aan de kust verhuurd zijn, voorspel je het echte weer: Weer regen !

Na Pien leek het plots beter te gaan, de weerdienst voorspelde veel exacter het weer.  Men vertelde ons dat dit kwam door de verbetering van de wetenschap, en door de satellieten die ons het weer lieten zien van heel ver...

De satellieten zijn er nog, de wetenschap is niet achteruit gegaan, en toch... Toch zien wij plots weer dat de weermannen ons ieder komend weekend goed weer voorspellen, en plots, net voor het weekend begint, voorspellen ze ons het correcte slechte weer...

Vind je het gek dat ik me vragen stel?

Het heeft blijkbaar een hele tijd geduurd voor men alle weermannen kon betrokken in het complot, dat zal de reden zijn van het tijdelijke juist voorspellen... vertelt de man in de straat. Hebben ze gelijk ?

Ik weet het niet, en ik denk aan "Geen rook zonder vuur"...
Hoeveel zou het opbrengen om wekelijks enkele dagen te liegen?
Hoe ver gaat het complot ? Ik moet zo nodig eens kijken naar Le Méteo op de Franse TV, wat ze daar voorspellen pour Le Nord et La Picardie, dat ligt hier vlakbij, dat zou ongeveer hetzelfde weer moeten geven. En wat voorspellen ze op de TV in Nederland?

 Ach, wellicht is de man in de straat bedrogen door een reeks toevallen. Toeval? Toeval bestaat niet! roept Jan met de pet...

Misschien zijn de weermannen niet omgekocht, misschien is het...
Herinner je je nog de kernramp in Tjernobyl ? Toen waren alle landen rondom ons Belgiekske besmet door radioactieve neerslag. Wij niet. De wind en de wolken waren toevallig juist met een boogje om ons heen gevlogen... Later vertelde Armand Pien dat hij door de regering verplicht werd om te liegen, om paniek te vermijden. In Duitsland mag je nu nog steeds geen wilde everzwijnen opeten, omwille van de radioactiviteit die er in het vlees zit. Nu ! We moeten dus allemaal al heel wat radioactiviteit hebben opgevreten...
En dan zie ik vandaag in ons landje een rechtse regering, die voor alles en iedereen de economie wil omhoog jagen. Die wil dat alles draait... Alles, dus ook het toerisme. En daar heeft de regering wat goed te maken, met de invoering van de Witte Kas en zo... Dus kan het goed zijn dat we binnen enkele jaren een gepensioneerde Frank De Booser op dik betaalde spreekbeurten horen vertellen dat ze toen verplicht werden om te liegen ... Om de toeristische dienst ter wille te zijn...

Of zouden die satellieten blind geworden zijn? Zouden de berekeningen door de Global Warming niet meer kloppen? Of zouden de weermannen (en -vrouwen) plots collectief hun wiskundige formules vergeten zijn?

Ach, ik weet het niet, maar hoe dan ook, naar de rommelmarkt gaan in de regen... Niet leuk, en je bent héél snel terug thuis ! Gelukkig ligt Velzeke maar op een boogscheut van hier (We hebben hier straffe boogschutters !).

tot de volgende ?

zaterdag, mei 30, 2015

Bizar

Ga eens op Google, typ "Toos 55", en kijk in afbeeldingen.
Gek hé ?
Ik kan de foto hier niet publiceren, want er zit een copyright op, maar heb jij ooit al een driekleurige koe gezien, een lapjeskoe ???
Ik ook niet.
Ze schijnen dan ook héél erg zeldzaam te zijn. Maar mooi is het wel.

Op Pinterest kun je de afbeelding ook tegenkomen, en voor zover ik weet zijn de afbeeldingen daar vrij te bekijken en wellicht ook te gebruiken, maar helemaal zeker ben ik dat niet.

Eigenlijk vind ik het een beetje raar... Je zet een foto op het WWW Wereld Wijde Web, ten aanschouwe van iedereen, en dan ga je er doodleuk een copyright op nemen. Bizar. Dan heb je toch de foto in werkelijkheid al door het te tonen aan iedereen, ook "openbaar" gemaakt, en openbaar houd toch in dat iedereen er naar mag kijken. En dan zeggen ze: ja, kijken mag, maar je mag hem niet gebruiken...

Daar ik de foto ook op Pinterest vond, heb ik hem daar overgenomen en op mijn eigen Pinterest gezet, onder "Bizar". Dus daar kun je hem zeker vinden. En vermits Pinterest de dingen die ik bekijk automatisch op Facebook zet, zie je het koebeest daar ook. En ik hoop dat alle wetten gerespecteerd blijven, want ik wil geen overtreding maken, maar ik begrijp heel het systeem niet meer. Jij wel ?

Er zijn wel meer gekke dingen in deze wereld... In het park: "Verboden op het gras te lopen". Mag fietsen dan wel ?

Een affiche met "Verboden aan te plakken" Hoe kregen ze dat ding straffeloos op die muur?

Ach, ik weet het, we hebben allemaal al van die gekke dingen gezien, en er ons aan geërgerd, of er mee gelachen. In ons Apenlandje kun je haast iedere dag vol verbazing kijken naar de verkeersborden, en je af vragen welk bord je nu moet volgen...

Rechtdoor mag niet, links mag niet en rechts ook niet ???
(Voorstel: zet er enkele tafeltjes, en een tapkast... Ach ? Mag dat ook niet ?))

Ach, en dan zijn die "wijze" (???) politici verbaasd dat we hen ridicuul vinden.

Ik ga het hier bij houden... 't Is zaterdag, dan mag het al eens licht en luchtig zijn...

tot de volgende ?

vrijdag, mei 29, 2015

De motor van Contador

Men heeft - onder meer- de fiets van Contador onderzocht, om te controleren of er geen motortje in verborgen zat...
Met andere woorden, het bestaat !
Blijkbaar bestaan er motortjes die zo klein zijn, dat ze verborgen kunnen worden in de naaf van het fietswiel.
Waarom rijden onze mensen hier dan rond met zo'n kloef van een batterij op het fietsstoeltje, en een duidelijk zichtbare motor op het wiel ?

Om eerlijk te zijn, of je nu bij uw en mijn fiets kunt zien dat er een motortje zit in dat achterwiel, dat kan mij geen biet schelen, maar ik zou gelukkig zijn, mocht die grote en zware batterij verdwijnen. En vervangen worden door iets wat zo klein is, dat het onzichtbaar is... En zo sterk dat je er in een verscheurend tempo de steilste bergen mee kunt op fietsen...

Met andere woorden, het model van de motor kan me niet schelen, wel de macht er van, en het feit dat de batterij zo klein en zo onzichtbaar is. En neen, ik wil niet "verscheurend snel" gaan fietsen, ik wil wel een motortje dat sterk genoeg is om die heuvels hier makkelijk op te rijden...

Je ziet steeds meer mensen die hier rondrijden met zon zwarte doos op het stoeltje: "Ach daar is er weer ene met een motor op de fiets!"... Ik vind het eerlijk gezegd een fantastische uitvinding. Het verplicht je van mee te fietsen (zonder eigen inbreng vertikt de motor te werken), en het maakt het fietsen plezant en licht. Zeker hier in onze Vlaamse Ardennen kunnen oudere, en minder getrainde mensen dat steuntje goed gebruiken. Dat het je desalniettemin verplicht om mee te trappen is een winst voor de gezondheid van de betrokken fietsers.
Mocht Anny nog kunnen fietsen (ze heeft een letsel aan haar staartbeen, waardoor het zitten op een fietszadel ondraaglijk wordt!), dan kocht ik meteen een paar van die elektrische fietsen. En zouden wij gezellig wat gaan rondtoeren. Mooi op het fietspad, of uiterst rechts en niet naast elkaar, want ik wil het korps van de automobilisten-pesters niet vervoegen, ik wil wel fietsen.
Maar alleen? Nee, laat het dan maar.
Of eens mee rijden met de mannen van Okra? Nee, ook dat spreekt me niet zo aan, want ik ben er haast zeker van dat ze daar wel aan automobilistenpesten doen... In groep is het haast onvermijdelijk dat er zijn die niet achter elkaar, maar in trosjes gaan fietsen.

Maar het is dus uitgesloten... Alleen ga ik niet fietsen, en ergens bij een groep gaan rijden weiger ik pertinent.

Het zal dus bij mijn dagelijkse turnoefeningen moeten blijven.
Nu ja, dat is niet erg. Ik zal dat fietsen niet missen. Het zou erger zijn, mocht ik al jaren fietsen en dan plots niet meer kunnen. Dan pas zou je van missen kunnen spreken.

Hé, die redenering is een beetje typisch ! Als je iets niet kunt (om welke reden dan ook), maak er dan geen drama van, zet het bewust uit je gedachten, schrap het van je verlanglijstje. Be Happy ! Want mensen die zich vastpinnen op één of meerdere verlangen(s) die onvervulbaar zijn, die maken zichzelf ongelukkig. Wat niet kan zet je gewoon uit je gedachten, en je vervangt het door iets wat wel kan. De formule van het geluk.

Het is ook de formule tegen jaloersheid, want jaloersheid is ook iets verlangen wat een ander wel kan of heeft en wat jij zelf niet kunt of kan kan hebben.
Geluk is héél simpel !
Tevreden zijn.
Dat wil niet zeggen dat je niet kunt streven naar iets, maar je mag het niet laten overheersen.
Sereniteit...
Zo gelijkmoedig zijn als je maar kan. Geluk zit niet in hoogtepunten.
(En dus werken bij mij de meeste reclameboodschappen helemaal niet ! )
Geluk ligt niet ver weg, je hoeft amper je hand uit te steken om het vast te pakken.

tot de volgende ?


donderdag, mei 28, 2015

De linde

Wellicht weet je -als trouwe lezer - al lang dat er hier, naast me, in de voortuin een linde staat. Om de zoveel jaar wordt de boom geknot, om te vermijden dat de boom in de weg zou staan van het voorbijrazende verkeer (max. 50km.)(???)... Maar nu staat hij weer mooi, in volle glorie met een grote volle kroon van lichtgroene bladeren. Diep tussen die bladeren zit een nestkastje, dat nog geen bewoners heeft, en iets hoger zit -gewoonte getrouw- een paar houtduiven te nestelen. (Er zit er nog een koppel in de laurierboom).
Ik zie dat verschillende bladeren bijna helemaal uit-gevreten zijn, dus zitten er wellicht ook weer rupsen in van de lindepijlstaart. Grote bizarre rupsen met een haak versierd.

En straks mag ik mijn auto niet onder de boom parkeren, want anders zal de carrosserie helemaal kleven van een of ander plakkerig goedje die uit de boom regent.

Door het regelmatige knotten bloeit de boom haast nooit, en als hij bloeit, dan hooguit enkele bloempjes, echt niet de moeite om de ladder te nemen en de bloesems te plukken voor een heerlijke lindethee.

Ik hou van die boom. Mijn boom. De boom van Koen. De boom van Zuster Elza...
Héhé, dat is een hele geschiedenis. Ik droomde van een boom voor mijn deur, maar niet die lelijke dingen die her en der aangeplant waren, nee, ik wilde een linde... In de school van Mater stond een mooie kolossale lindeboom, en daar kwamen regelmatig jonge linden piepen, die door naarstige nonnenhanden steevast verwijderd werden... Tot ik op een keer Zuster Elza aansprak en ze me beloofde een boompje te laten staan. Het jaar nadien kwam onze Koen thuis met een mooie jonge linde van zo'n meter hoog...

Nee, dat was niet het begin van de grote linde van nu... Waar de boom staat, stonden vroeger wilde rozen, die steevast door tuiniers van de bouwmaatschappij ieder jaar tot op de grond afgezaagd werden... Mijn linde is wel vijf , zes keer mee tot op de grond afgezaagd... Telkens schoot hij opnieuw op. Op den duur heb ik een vijftal betonijzers naast de grond in geklopt, zodat de zaag niet meer bij mijn linde kon. Dat was pas de echte start van mijn linde...

Nu is het een hele boom, met een stam met zo'n dertig cm diameter.

Tijdens de groei knip ik meestal enkele van de onderste takken af, zodat voetgangers en fietsers niet gehinderd worden, maar voor de rest is de linde voor mij een heilige boom. Als ik zijn pracht bezie, dan verwondert het me geen zier dat die boom ook voor de oude Germanen en Kelten een Heilige boom was. Soms zie je nog resten van de oude verering, en plantte men linden bij de kerk, en was de linde bij uitstek de boom om een kapelletje aan op te hangen.

Het wemelt in de mei van blonde kleinen,
nabij de veldkapel.
De takken van de grote linde deinen,
rondom de veldkapel.
Maria, hoor,
de zoete melodieën
der boerenkinder'n en der honingbieën. 
Ave, Maria, Ave Maria...

En zo gaat de tekst van dat heerlijke liedje nog een wijle door. En dan zit ik weer in de klas, bij Zuster Hubertine... Zo'n kleine zestig jaar geleden... djudedju waar gaat de tijd naartoe ?

tot de volgende ?


woensdag, mei 27, 2015

kopen !

Geluk zit nu in een flesje.
Zomaar te koop,
en niet eens duur.
Kijk maar eens naar de reclame van Coca-Cola...

En het gekke is dat dergelijke boodschappen geslikt worden.
Dat kan haast ook niet anders, want het hoort bij wat we nu "onze cultuur" noemen. Onze cultuur is de cultuur van het hebben, de cultuur van het bezit, de cultuur van overtreffen, de cultuur van "in" zijn.
Het is bijna tot een religie verworden.
Het is het belangrijkste in het leven: hebben, bezitten, overtreffen.
Een tijdlang hebben wij het "amerikanisering" genoemd, die cultuur van kopen, van moderner huishouden, cultuur van de bevrijding...
Want geef toe, vroeger waren we slaven, waren onderdrukt door het groot-kapitaal, de adel en de kerk. Wij moesten netjes in de rij lopen en onze hoed afnemen voor de baron en de pastoor.

Vroeger woonden we in kleine huizen, ongezond, met een pomp op het gemeenteplein.

Maar wanneer is dat veranderd ?

Ik denk niet dat er zo maar een beginpunt is vast te stellen. Was het de opkomst van de vakbonden, het zich verheffen tegen de macht van het kapitaal? Was het de eerste wereldoorlog, die heel veel mensen ontheemde, in contact bracht met anderen, met andere culturen, andere talen ?
Was het de naoorlogse tijd, waarin men groeide naar een voor die tijden ongekende welvaart?
Was het de grote crisis, die plots alle vastheid, alle grond van onder de voeten uit haalde?
Was het de vooroorlogse periode naar de tweede wereldoorlog toe, waar nationalisme, fascisme en communisme heel extreme denkbeelden inburgering deden vinden, en waar de het denken versnipperde ...

Wellicht was het dit allemaal, was het een geleidelijk proces van ... ik zou haast zeggen ontheming. Een proces waarbij de mens zijn oude denken verloor, overboord gooide, en er materialisme voor in de plaats kreeg.

Dat de religie bij dat proces ook zijn veren verloor, is haast logisch. Het bezit, het hebben, de materiële "welvaart", is een heel sterk alternatief. Het is veel tastbaarder, en uiterlijk zichtbaar.

Op het eerste zicht lijkt het haast geen nadelen te hebben, alleen maar voordelen, een gevoel van welzijn...

Maar als je nu om je heen kijkt, zie je de mensen niet meer lachen, hoor je ontzettende cijfers van zelfdoding, en lijkt het wel of je nooit het echte gevoel van welzijn bereikt. Men laat het je ook niet toe !
Steeds weer moet je, om in te zijn, nieuwe aankopen doen, groter, nieuwer, sneller, kleuriger dingen hebben. Steeds weer is er een met een grotere, een nieuwere auto, een nieuwer model van smartphone, een handtas van dit of dat merk, een paar schoenen van...

Je geluk glipt steeds weg, in een eindeloos opbod.

Ik weet niet of de mensen vroeger gelukkiger waren dan nu, ik vermoed van niet, als we de levensomstandigheden van toen bekijken, kan het haast niet... Maar ik vermoed dat ze eerder tevreden waren. Buiten die enkele machthebbers, waren haast alle mensen gelijk. Was de na-ijver wellicht veel minder, en was er meer samenhorigheid. (Zonder die samenhorigheid waren de vakbonden er wellicht nooit gekomen !).

Eigenlijk hebben we nu alles om gelukkig te zijn, en we gooien het weg voor de na-ijver. Het eeuwige meer hebben, meer zijn.

Ik snap het niet helemaal. Is de mens zo dwaas dat hij blindelings de verkooptrucks volgt, blindelings er in loopt, blindelings doet wat bedrijven willen dat je denkt, doet, en vooral koopt ?
Ik kan we niet van de indruk ontdoen dat we de kinderen in die geest opvoeden. Iedere dag iets nieuws aan, en liefst van dit of dat merk, want die andere kleine heeft dat ook...

De industrie maakt nu dingen waar het stukgaan in zit. Geprogrammeerd stukgaan. Om te verkopen, om iedereen te dwingen in te treden in de Grote Consumptie...

En iedereen buigt het hoofd voor de nieuwe God, de grote God Consumeren !

djudedju

tot de volgende ?

dinsdag, mei 26, 2015

Na een lang weekend...

Om 8 uur deze morgen reed ik al om kippenvoeder... De beestjes zat zonder. In zo'n lang weekend kun je nergens terecht, dus was het kwestie van wat meer alternatief eten... Wat meer aardappelen en wat wat meer groenafval en zo... en mondjesmaat kippenvoer.

Ik ben blij dat het weekend weer voorbij is, zo'n weekend is een doorbreken van het gewone rustige leven, en daar hou ik niet echt van. We hebben in drie dagen 4 rommelmarkten gedaan, en zijn ook nog eens gaan chinezen... Bart trakteerde ons op de Moederdag van Anny en op mijn (komende) Vaderdag. (Gek, de spellingscontrole zegt dat dit met een hoofdletter moet ?)
Maar het waren dus drukke dagen...

Ondertussen zie ik dat de aquarium ook weer een beurt moet hebben, dat we tuin weer vol kruid staat (waarom groeit dat vlugger dan de aangeplante dingen?)...

De rommelmarkten waren meestal klein en niet echt interessant. Alleen de eerste te Zulte was echt de moeite. Maar we zagen alleen gisteren, in de allerlaatste markt van dit weekend, iets wat binnen onze interesses viel. Resultaat, twee oude, antieke wandelstokken met zilveren handvat. (En de belofte dat de verkoper een gitaar zou bezorgen, geschikt om (eindelijk) eens te kunnen versieren met pyrografie... Daar Els de enige is die gitaar speelt in ons gezin, zal ik hem versieren met kabouters en dergelijke, zodat hij kan dienen in de kleuterklas...

De laatste dagen kriebelt het om weer aan de slag te gaan op creatief gebied... Een beetje minder facebook en dergelijke, en wat meer tijd om te tekenen, te schilderen, te branden in hout... Te beeldhouwen in been en het beetje restafval van ivoor... (Dat kreeg ik ooit van een oudere dame, die dat afval normaliter altijd bezorgde aan restaurateurs van piano's. Nu restaureerde ik voor haar een Afrikaans beeld, en kreeg ik de rest-ivoor... Allemaal stukjes van wat uiterlijk het dikste van de tand lijkt, maar wat in feite heel dun is, omdat de tand daar hol is.) (Waarom geraak ik niet aan de beenderen van zo'n olifant, of van een walvis, daar is het been dik, en kun je veel ruimtelijker werken !!!)

Ik kocht ook in de Aldi wat diamantboren, zodat ik gaten kan boren in keien, wat me weer zal toelaten om ook daarmee mooie dingen te maken !

Je ziet het, de drang is er weer !

Ik weet het, het is een beetje gek dat ik nu en dan periodes heb waarin ik niets van die dingen doe, en dan weer perioden waar ik haast niet stop. Misschien is dat wel eigen aan creatieve mensen? Moeten ze een periode broeden, om dan weer veel te veel ideeën in één keer te hebben. Ik moet dat eens vragen aan onze Bart, die heeft een creatief beroep. Zou hij voortdurend van die invallen hebben, of is het ook hele perioden stil, perioden waarin creativiteit zwoegen is ?

Ik droom er ook weer van om eens een of enkele portretten te tekenen, maar telkens ik daar op denk, denk ik aan het laatste portret dat ik tekende... Het moest een soort afscheidsgeschenk worden voor zijn pensionering, en enkele dagen voor dat pensioen viel de brave man dood. Sindsdien heb ik een beetje bijgelovige schrik om portretten te tekenen. Ik weet wel dat dit onzin is, maar hoe gaat het met zo'n dingen... Je weet het wel, maar het blijft ergens onderhuids zitten...  Misschien is dat ook zoiets, eigen aan mensen met fantasie ?

Straks ga ik wat werken aan de begroeiing van de vijver... Daar moet dringend in gesnoeid worden, want het water stroomt haast niet meer door. Och ja, van de vijver gesproken, herinner je dat ik je vertelde over de talrijke padden die hier hun eieren kwamen leggen in de vijver? Dat kunnen ze alleen in de kleine, onderste vijver, de bovenste vijver, daar kunnen ze niet in geraken... Maar die zit ook vol kikkervisjes ! Dus moeten de eieren, of de kikkervisjes opgezogen zijn met de waterpomp, en door de buis, door de filter heen terecht gekomen zijn in de bovenste vijver. Dat betekent dat de padden die daar nu uit komen, telkens weer in die vijver zullen willen eieren leggen. Ik ga volgend jaar een soort loopplank moeten leggen voor padden... Of ze met de hand oprapen en in de vijver leggen... Padden gaan immers steeds weer terug naar de plaats waar ze geboren zijn... Of liever, waar ze pad of puit geworden zijn. (Als je kikkervisjes in je vijver zet, dat komen de grote dieren die daar uit groeiden, ook daar terug).

Zoals je weet, kocht ik een tijd terug een paar rododendrons, waaronder één oranje... Althans, dat was de beloofde kleur op het bijgevoegde kaartje... Maar zie jij oranje ? Ik ook niet. Het is eerder een soort rozerood. Ook mooi, daar niet van, maar ik had oranje gewild. Nu ja, het zijn dus rozerode geworden, ook goed.  De grote fuchsia-struiken zijn allemaal al heel sterk uitgelopen, en staan nu al een kleine halve meter hoog. De nieuwe fuchsia's vertonen al wat bloemen.
De tuin wordt mooi, ware het niet van het kruid dat veel rapper groeit dan de rest, en we kunnen alle twee niet lang er aan bezig zijn... djudedju. Oud worden hé !

tot de volgende ?


vrijdag, mei 22, 2015

Buffalo ! Buffalo ! A ! A! Gent !!!!

Tes van dadde !
Gent is Kampioen !








Wie mij een beetje kent, zal met veel verwondering opkijken naar de hoofding van deze blog...

Normaal, ik hou niet van voetbal, ken niets van voetbal, vind de spelers véél te dik betaald, vind de supporters maar rare kwieten (Wie gaat nu gaan zitten kijken naar een bal die ze heen en weer stampen?), dus wat schrijf ik dan over de Buffalo's ???

Eigenlijk schrijf ik hier een beetje vanuit mijn misvormdheid.
Ik heb het namelijk voor the underdog.
En ik ben de facto tegen de sterksten, de machthebbers, de dictators, de veelvraten... en ga zo maar door.
En ik ben dan ook steeds heel blij als het eens niet Anderlecht is dat kampioen wordt. Vandaar dat ik iets minder tegen Club Brugge heb, dan tegen Anderlecht (ze zijn door de jaren heen iets minder sterk), en nog iets minder tegen Standard. Maar ik was héél gelukkig met een Beveren als Kampioen.
En dus ben ik vandaag gelukkig met AA Gent.

Vraag mij niet wie daar de spelers zijn, ik heb er geen flauw benul van. Het interesseert me niet, ik ben alleen blij dat de grootsten op hun bakkes hebben gekregen en dat er een kleine met de prijzen is weggelopen. Stel nu dat Gent zich ontwikkelt als een veelvraat, dan zal ik zonder blikken of blozen ook tegen AA Gent zijn.

In zo ver, dat je tegen iets kunt zijn, waar je niets van kent. Want ik ken dus niets van voetbal. Noppes, Niente, nada. Wellicht komt dat ook door het feit dat er in ons gezin niet naar voetbal gekeken werd, dat er zich geen kat voor voetbal interesseerde... Ik heb het dus nooit leren waarderen. Niet dat ik daardoor iets van gemis voel.
Ook dat supporteren voor de underdog heb ik van huis uit mee gekregen. We zijn opgegroeid als het ware in de vakbond. We kregen de sociale strijd met de paplepel binnen, en heel wat van de bezoekers waren mensen die hulp en steun kwamen zoeken tegen het onrecht hen aangedaan door die boze werkgevers...

Wellicht dat ik daardoor wat te sterk overhel naar die kant van de zo gevoelige schaal die de rechtvaardigheid moet afwegen... En soms denk ik dan bij mezelf, dat dit wellicht op zich ook niet helemaal koosjer is... Het is immers niet zo dat de kleine man altijd gelijk heeft.

Het is helemaal niet logisch dat ik die zelfde redenering ga doortrekken naar dat vermaledijde voetbal. Als er daar sprake is van sociale onrechtvaardigheid, zal dat eerder te maken hebben met de astronomische wedden die de ballenstampers ontvangen. Wie een beetje balvaardig is krijgt zelfs in elvendertigste provinciale een bijkomend maandloon bij elkaar gestampt.

Wat mij ook kwetst is de omgekeerde  sociale onrechtvaardigheid die er ook hier heerst tegenover sportmensen van allochtone afkomst... Van welk land ze ook komen, om welke reden ze daar ook zijn weggegaan, op een ik en een gij zijn ze dan Belg. En geen kat die er dan aan denkt te protesteren tegen "Wéér een vreemdeling die ons werk komt afpikken!"... Waar dat voor al die sukkelaars die hier uit echte nood belanden in dit vreemde land, wel het geval is. Daar is de discriminatie en vreemdelingenhaat nooit ver weg.

Waarom die ene wel welkom is, en de andere niet ???
Omdat hij tegen een bal kan stampen, of rap kan lopen, of snel kan fietsen??? Dat is toch een te gekke reden ?
Ik heb véél meer bewondering voor iemand die van een stuk leder een mooie handtas kan maken, met niets dan naald en draad en een soortement prikker om de gaatjes voor te prikken...
Dat hoogspringen, fietsen, voetballen, turnen, dat lijkt mij veel meer te maken te hebben met een toevallige gave, waar een stiel veel meer een kwestie is van inzet, leren en volhouden.
Ik weet wel dat die sportlui ook heel hard oefenen, maar dat is slechts om te pogen bij de allerbesten te horen, om records te maken...  En dat op zich vind ik eigenlijk ook al zo'n onzinnig ding.

Wie heeft er iets aan als X een centimeterke hoger kan springen? Springen is in zoverre van belang, dat het van pas kan komen om uit de wei te raken voor de stier daar is, en die draad is echt niet zo hoog dat je daarvoor het record moet benaderen.

Nee, sport behoort voor mij tot "Het nutteloze"... Dat is zoals het beklimmen van de Everest... En dan? Wat doe je daar dan ? ... terug naar beneden zeker ?

Als iemand me zegt dat hij drie keer na elkaar de Mont Ventoux is op gefietst, dan trek beleefd een gezicht van waardering, maar innerlijk zit ik er mee te lachen. Het idee dat je er rap weer af fietst om er meteen weer op te moeten??? Waarom blijf je er niet wat langer ? En als je er niets gaat doen, waarom doe je dan die inspanning? Oh, voor je gezondheid ? Ja, dat is een reden... Maar zou die Mont Ventoux echt gezonder zijn dan pak weg de Edelare ? Dan het fietsen op zich ? En ik meen me te herinneren dat het veel gezonder is om rustig te fietsen dan om zich daar af te jakkeren, net zoals het gezonder is te joggen dan te hardlopen. Te wandelen dan te joggen...

Maar ja... blijkbaar ben ik een uitzondering. Een rare.
en ik voel er me goed bij
zo goed dat mijn hart van tijd tot tijd eens overslaat van vreugde...
djudedju


tot de volgende ?

donderdag, mei 21, 2015

klein bang ikke

Vóór ik ziek werd, was ik een fervent jogger... Ik liep zowat een 60 km per week. En dan deed ik daarbovenop soms nog eens mee aan een ingerichte jogging, en heel soms aan een kwart-triatlon... Ik voelde me er goed bij, en kon op die manier eindelijk een hele periode op mijn streefgewicht blijven. Als je sport, dan hou je automatisch je lijf beter in de gaten, en ik merkte dat mijn polsslag in rust wel heel laag was: zo'n 38 à 40 slagen haalde mijn hart in rust...
De dokter deed me dan allerlei onderzoeken ondergaan, maar alles was normaal, ik had wat je noemt een "sporthart"...

En dan werd ik plots, van de ene op de andere dag pijnpatiënt, rugpatiënt... en het was gedaan met het lopen. De kilo's kwamen er zo weer bij, zonder dat ik veel eet (Ooit moest ik naar een diëtiste, en die kwam tot de conclusie dat ik niet te veel at...). Ik werd weer de oude dikke Toon.

En met dat dik worden en noodgedwongen stil zitten, verhoogde mijn hartslag weer tot zo'n 48 in rust. Nog behoorlijk laag, maar binnen de normale termen. Onderzoeken wezen uit dat er wel wat normale sleet was, maar globaal gezien een gezond hart voor mijn leeftijd. Oef. Mijn rug-dokter stuurde mij om de twee jaar naar de hartspecialist, maar sinds hij overleden is, stuurt niemand me daar meer naartoe, en dus is het nu al heel wat jaartjes geleden dat ik mijn hart liet controleren. (Ik mankeer immers niets!)

Tot gisteren...

Eén van de dingen die overgebleven zijn van mijn tijd als jogger, is dat ik nu en dan eens mijn hartslag meet in rust. Zo maar, haast gedachteloos.

Twee, drie keer herbegon ik, want het lukte me precies niet om mijn pols deftig te voelen, tot ik besefte dat ik het wel degelijk voelde, maar dat mijn polsslag helemaal niet normaal was. Normaliter voel je dan een regelmatig boenk, boenk, boenk, boenk... in een eindeloze gelijkmatige reeks slagen. Maar gisteren was dat plots anders.
Ik voelde boenk, boenk, boenk,...   , boenk, boenk, boenk,...    boenk, boenk, boenk, boenk,...   Boenk.
Om de drie, vier slagen was er geen slag!
Ik betrouwde mezelf niet, en dus herbegon ik, maar weer dat bizarre bonken en stil staan. Ik deed Anny mijn pols nemen...
Help ! Er mankeert iets aan mijne moteur !

Ik voelde niets, maar stelde vast dat mijn hart "raar" deed...
Ik naar de telefoon, bellen naar de huisarts. Hij bleek daar zeer laconiek op te reageren, wat op zich al geruststellend was, en zei dat ik die avond om 17.15' maar eens naar de zitdag moest komen... Dan zou hij eens kijken.
Hij stelde laconiek dat ik een harteklop had.
(Eigenlijk dacht ik dat ik die nu en dan niet had, maar ja, ik ben geen dokter)

Ik was plots maar een heel klein Toontje meer.
Je hart, als dat stilvalt, dan valt alles stil.

Maar het is niets om je ongerust over te maken. Op de cardiogram zie je dat je hart niet echt stil staat, maar dat er een andere soort klop is. Dat komt omdat er blijkbaar nu en dan een andere zenuwknop het impuls geeft om te kloppen. Als je het niet voelt, moet je niets doen. Als je het wel voelt dan kun je bètablokkers nemen, waardoor je het minder voelt. (Het blijkt dat bij sommigen de eerste klop na het niet-voelen extreem hard is, zodat men het voelt, zomaar. Moet wel een gek gevoel zijn, nu en dan je hart voelen slaan.)

Maar ik moet dus niets doen, niets nemen... Het is niets om je ongerust over te voelen.
Kortom, je bent nog niet van me af.

Ik ben er me plots wel bewust van geworden dat ik helemaal niet gehaast ben om mijn viool aan de muur te hangen, mijn schup af te kuisen, de eindklokken te horen luiden.

Ik was maar een bang persoontje.

djudedju

tot de volgende ?

woensdag, mei 20, 2015

de vuilste plaats in huis

Ik las een artikel met als hoofding "De vuilste plaatsen in je huis"... En als eerste stond daar: de besteklade...

Ik weet het, het pleit niet voor de kwaliteit van mijn grijze cellen, maar ik heb dat twee, drie keer gelezen en herlezen als beste klade... Beste Klade? En pas dan, als ik alle logische verklaringen had verworpen, kwam ik tot bestek-lade... djudedju.

Ik moest op ons vader denken, die ooit op de tram stond te wachten en daar vruchteloos stond te denken over het woord "herlevende" waarbij hij het las als hèrluvèndu... De tram kwam er aan, en 's avonds laat, als ons vader terugkwam, ging hij weer naar het bord, en las dan meteen "herlevende". Ons vader kwam lachend met zichzelf naar huis, en herlevende werd bij ons een soort slagwoord. Het doet allemaal denken aan het mopje : "Lees eens hardop: tarweveld, korenveld, roggeveld, beneveld..." Waarbij je wellicht bij jezelf en anderen de indruk wekt dat je lichtjes beneveld bent...

Blijkbaar heb ik dus wel degelijk de genen van ons vader... Iets waar ik nooit heb aan getwijfeld, want ik lijk heel sterk op hem. (Ik verwarde zijn en mijn communie-foto wel eens !)

En ik heb hier ook met mezelf zitten lachen, en heb dan Anny laten meedelen in de vreugde.

Maar ergens is het een flardje van een bewijs dat we onze ogen en hersenen niet zomaar mogen betrouwen. Goochelaars maken daar handig gebruik van. Het gaat heel ver... Ik heb aan mijn rechteroog een blinde vlek, in het centrum van mijn gezichtsveld. Ik ben dat pas gewaar geworden toen ik bij een technische opdracht vaststelde dat ik dingen niet zag, die een ander wel zag. En bij controle zag ik het met mijn linkeroog wel. Maar ik had dat nooit opgemerkt, omdat je oog - in samenhang met de hersenen- er niet voor schroomt je te bedriegen. Waar ik jaren werkte, stond voor mijn raam een blinde muur, en in die muur was een kleine nis. Als ik daat met mijn rechteroog naar keek, was de nis niet alleen niet zichtbaar, maar de muur liep gewoon door. Met andere woorden, het gat wordt door je hersenen gewoon ingevuld...

Bij het lezen zal het wel een ander fenomeen zijn, maar toch, het is ook een soort bedriegen, een soort dwaalspoor op de weg van oog naar geest. Pijpetuitje is ook een van die woorden, pijp en tuitje zijn heel vertrouwd, terwijl het vreemde woord étui niet meteen voor de hand ligt.  Wellicht is dat een makkelijke uitleg, maar die uitleg lijkt niet op te gaan voor besteklade en herlevende.
Met andere woorden, ik heb er geen zinnige uitleg voor. Die zal er misschien wel zijn, maar ik ken hem niet.

Ik maak er me ook geen zorgen over... In tegendeel, het laat me de dag al lachen beginnen !
... en ja, we behoren ook tot de grote groep van mensen die haast steevast vergeet de besteklade te kuisen... Dus zal dat ook bij ons wel behoren tot de vuilste plaatsen in ons huis. Maar ik maak er me helemaal geen zorgen over ! Als dat zo is bij de meerderheid van de mensen, dan zijn we dus heel normaal... en dat is niet altijd het woord dat ze voor mij gebruiken. (Grinnik: gelukkig maar !)

Gisteren kreeg ik de hoogste lof ooit voor mijn blog... Ik slaagde er in een lieve dame en internetvriendin te laten huilen, bevrijdend huilen... Ze schreef er me een mailtje over, om me te danken, want het wenen had blijkbaar geholpen.
Kijk, ik kan niet eens zeggen: daar doen we het voor, maar het maakt me toch ontzettend blij !
Als ik met mijn kriebelkrabbels er in slaag nu en dan een mens te raken, iets bij te brengen, te helpen, dan maakt dat me fier en gelukkig. Fier, niet hovaardig.
Mijn eerste tekst voor de nieuwe column in "Houvast" (Blad van Ziekenzorg) is ook binnen en werd een "pareltje" genoemd... Ik hoop dat het ook daar iets mag betekenen voor één of enkele mensen. Echt betekenen, iets bijbrengen.

tot de volgende ?

dinsdag, mei 19, 2015

denken aan...

Gisteren moesten wij naar de specialist, voor de zesmaandelijkse controle van Anny's borst. Dan denk je weer terug aan die dagen waarin je alleen maar aan die verschrikkelijke ziekte kon denken, en liegen dat je daar helemaal niet moest op denken... Er werden gelukkig geen kwaadaardige cellen gevonden, en alles blijft normaal, na de operatie waarbij alle verdachte weefsel categoriek verwijderd werden...

Maar denken doe je toch.

Je gaat op bezoek bij een man die nog niet zo lang geleden zijn vrouw verloor. De vrouw in kwestie was altijd wat ziekelijk geweest, en ik kende haar niet anders dan als een mens waar je angstvallig moest voor zorgen. Als buitenstaander ben je dan misschien geneigd te denken dat ze eindelijk verlost is, maar weet dat het verlies voor haar man wellicht nog veel groter is dan voor een ander. Een mens waar je hele dagen zorg voor gedragen hebt, die je heel de tijd hebt verzorgd, waar je hele dagen op waakte, alert voor ieder teken dat het weer wat slechter zou gaan, daar heb je een veel sterkere band mee opgebouwd dan met de vrouw die je gewoon graag ziet als vrouw. En dan denk je aan de mensen die in zo'n geval waren, en die je dat inzicht hebben bezorgd... Die je geleerd hebben dat het verlies van een zorgenkind (of zorgenechtgeno(o)t(e)) nog veel zwaarder is dan het verlies van een geliefde.

Je hoort, met een beetje tegenzin, dat hij een van die mensen is, die iedere dag naar het kerkhof gaat, en je denkt aan de mensen die je gekend hebt, die dat ook deden. En je vindt voor jezelf dat dit niet gezond is, niet goed is, dat het een cultiveren van het verdriet is... maar je weet ook dat je woorden daar niets aan kunnen verhelpen... Verdriet is er in vele vormen. Sommigen verbijten het in stilte, andere schreien hun oogputten uit, anderen gaan dagelijks naar het graf... Allen proberen zij het verdriet een plaats te geven. En helaas behoor je tot diegenen die weten dat verdriet niet verdwijnt, het verliest hooguit de scherpe kantjes... Je weet dat en je denkt er aan terwijl je probeert de vriend te helpen met woorden...die niets zeggen, niet echt doordringen bij iemand die treurt.

Je gaat met de auto naar een winkel, om 150 badhanddoeken te gaan kopen, voor Ziekenzorg, het verjaardagsgeschenk voor volgend jaar.
Ja, ik weet het, het is nog lang voor dat volgende jaar er is, maar je moet zo'n aanbieding meepikken als je de kans krijgt, want het budget is niet zooo groot. En je krijgt bij het naar de auto brengen van die twee karren vol, hulp van een winkelmeisje, een stagiaire vertelde ze ons, je laadt heel de wagen vol handdoeken, en dan rij je daarmee naar Bertine, die voor de verjaardagsgeschenken instaat... We gaan even kijken naar de duiven, en naar de tuin. We praten over thym, en hoe wij dat niet kunnen houden, terwijl zijn tuin vol staat... Marcel belooft enkele jonge plantjes uit te zetten voor ons... En dan denk je aan wijlen nonkel Julien, die ons ook nu en dan een plantje bezorgde...

Ach, ik wil maar zeggen...
Alles wat je doet, alles wat je ziet, alles wat je hoort, doet je denken aan andere dingen, dingen uit jouw ervaringswereld.
Wij vergelijken de wereld van anderen, met wat wij kennen en ervaren hebben.
En we delen onze ervaring met de hunne en de hunne met de onze, en gaan weer verder, soms iets wijzer, veelal zonder dat dit echt iets fundamenteels bijbracht, buiten het belangrijkste van alles: leren leven in een samenleving, weten dat je leven niets is, zonder die gemeenschap.
Wij zijn sociale wezens.
Zelfs hij die zich afkeert van zijn medemens, beseft niet dat hij op dat eigenste ogenblik in feite erkent dat hij samen leeft...

Religie en a-religie en anti-religie zijn ook zo'n blijken van leven in een samenleving, en in iedere groep vind je fanatici die de anderen willen bekeren tot hun visie, hun overtuiging...
De mens is een bizar wezen, die veel te veel denkt, en veel te dikwijls denkt dat hij het allemaal beter weet... terwijl we eigenlijk helemaal niets zijn, hooguit bizarre vormen samengesteld uit massa's cellen, bewoond door miljarden bacteriën en virussen, die allemaal samen iets vormen waarvan wij dan denken dat het HET middelpunt is van het heelal... De mens.
Denkend.

tot de volgende ?

zaterdag, mei 16, 2015

een beetje verstrooid ?

Een Jordaanse chirurg was wel heel gegeneerd toen uitkwam dat hij zijn GSM had achtergelaten in de buik van een vrouw...
De dame had het ondervonden toen iemand de chirurg opbelde, en het toestel in de buik van de dame begon te trillen...

Het is een heerlijk verhaal, dat volgens de krant ook nog eens echt gebeurd is, maar natuurlijk is het weer ergens ver weg, en haast niet te controleren. Het kan dus ook heel goed een typisch artikel uit de komkommertijd betreffen.

Ze kunnen toch niet blijven leuteren over het monster van Loch Ness of Sasquatch.
En geef toe, zo'n trillende telefoon in iemands buik heeft wel een hoog humor-gehalte. Of net niet.

Wat mij verwondert, is dat we wel struikelen over dergelijke broodje-aap-verhalen, maar niet reageren tegen het feit dat de media (pers inbegrepen) ons heelder dagen overspoelen met leugens of op zijn minst tendentieuze berichtgeving. We slikken het dan wel. En de laatste verkiezingsuitslag toont ook aan dat we het geloven, wat uiteraard nog erger is.

In de media worden de leugens, of halve waarheden, of verwrongen waarheden geplugd in de geesten der mensen. Het voortdurend herhalen, het voortdurend in de aandacht brengen, het voortdurend op het voorplan zetten, het voortdurend in de achtergrond laten aanwezig zijn, tot iedereen het normaal vindt. Goering was maar een kleuter in verhouding met de thans gebruikte technieken.

De laatste tijd vind je een heel mooi voorbeeld uit de reclamewereld... Je moet eens kijken hoe men bezig is het begrip Geluk te binden aan Coca Cola... Eens je het doorhebt werkt het niet meer of toch veel minder, maar de laatste reclamecampagnes zijn er allemaal op gericht geluk, welbehagen te binden aan Coca Cola. Eigenlijk klinkt het belachelijk, maar de cijfers bewijzen dat het werkt.
Je kunt dus besluiten dat zelfs ondenkbare dingen kunnen in de mens in geplugd worden. En de mens is niet voortdurend alert op die dingen. Bovendien, als het goed gedaan wordt, dan beginnen ze voorzichtig, stapje per stapje, zodat het idee enigszins vertrouwd wordt, en de boodschap geen breuk is, maar een schijnbaar logisch iets.

In de geneeskunde gaat het zelfs nog verder. Daar creëert men zelfs niet bestaande ziekten, om de medicatie te kunnen verkopen. Dit is geen fabeltje, er zijn verschillende voorbeelden van. Het ergste is dat heel wat geneesheren het spel mee spelen en dat de ziekte op de duur een vertrouwd begrip wordt en wel degelijk als ziekte wordt ervaren. Zo heeft onlangs een voornaam specialist op zijn sterfbed bekend dat ADHD een verzonnen ziekte is.

... Geef toe, dit laatste doet je denken dat ik aan het liegen ben. Als ik aan het liegen ben, dan is dat een overgenomen leugen, want ik las het in een zeer degelijk artikel in een degelijk tijdschrift. Maar het feit dat je twijfelt is op zich al een bewijs dat we eigenlijk helemaal niet zeker meer zijn van wat waar en wat niet waar is.

Waarheid is immers een bijna niet bestaand iets... Vraag eens aan politieagenten hoezeer de getuigenissen van de mensen die eenzelfde ongeval zagen gebeuren, verschillen. Al die getuigen zijn overtuigd dat zij eerlijk en oprecht weergeven wat zij zagen gebeuren, en toch verschillen de verklaringen.

Wellicht is dat de onderliggende reden waarom wij zo makkelijk leugens geloven. Omdat de leugen voor iemand de waarheid kan zijn.  Laat ons eens teruggaan naar de media. Op TV vertelt met een bepaald feit over X. In feite is dat een verwrongen leugen, maar de luisteraar weet dit niet, kan dit niet controleren, en is gewoon de TV te geloven. Dus vertelt de luisteraar dit als waarheid voort, maar als je het controleert, zul je merken dat het is zoals de getuige van het ongeval. De luisteraar vertelt wat hij meent gehoord te hebben, gekleurd door zijn achtergrond, zijn opvoeding en zijn persoonlijke overtuiging.

Je zou bijna tot de conclusie moeten komen dat de waarheid niet bestaat.
De waarheid bestaat wel, maar uw waarheid is niet noodzakelijk de mijne.
Neem eens een geschiedenisboek uit een Belgische school, en een uit een Nederlandse school, en lees eens over de revolutie die leidde tot de Belgische onafhankelijkheid... En weet dat beiden de waarheid vertellen, hun waarheid... aan u om er Uw waarheid uit te leren.

Oh ja, als je echt een en ander wilt weten over de werkelijke feiten, luister dan naar diverse nieuwsuitzendingen uit diverse landen, en probeer je eigen mening er uit te filteren... Dan heb je de waarheid, of toch één er van, de jouwe...

tot de volgende ?

donderdag, mei 14, 2015

De Rerum Novarum

De - een beetje laattijdige - reactie op de groei van het socialisme, was een lofwaardige poging van de kerk, om zich aan het groeiende sociale bewustzijn aan te passen... Maar eigenlijk had dit niet nodig moeten zijn... De kerk was (is nog steeds gedeeltelijk) weg-gegroeid van de basis en van de principes van de Bergrede...

Eigenlijk zou bij een volmaakt geloof ook een volmaakte maatschappij moeten ontstaan, maar helaas zijn we daar nog héél ver af.

Voor één keer ga ik het hier niet hebben over de vele sociale wantoestanden die er nog steeds bestaan in onze maatschappij, ga ik het niet hebben over de verrechtsing die op zich al noodlottig is voor een sociale wereld... Nee, laat het ons eens hebben over de erge problemen op onze steeds kleiner wordende wereld.

Hier praat men over de veel te hoge percentages van nog eetbaar voedsel die bij het vuil terecht komt, terwijl ginder mensen leven die sterven bij gebrek aan voedsel, gebrek aan drinkbaar water, gebrek aan beschutting tegen kou of hitte...

Regelmatig gaat men hier met de bedelnap rond om deze slachtoffers van de onrechtvaardige verdeling te helpen, en tezelfdertijd krijg je dan in je mailbox berichtjes met de astronomische wedden die de bestuurders van deze "menslievende" organisaties beuren...

En dan wil je wel, maar je weet niet goed hoe, of langs welke weg je WERKELIJK iets kunt doen, zonder dat kapitalen aan de spreekwoordelijke strijkstok blijven hangen.

En dan spreek ik nog niet over de meestal diefachtige regeringen in deze armoe-landen, die ook nog eens de giften afromen voor eigen glorie en profijt.

Kerkelijk zegt men dan dat de intentie bij je milde gift eigenlijk datgene is wat telt... Maar daar zijn die mensen ginder vet mee, en geef toe, je hebt er zelf ook een wrang gevoel bij. Gelukkig zijn er hier en daar organisaties waarvan je weet, omdat je het regelmatig ziet en hoort, die wel goed werk verrichten, of tenminste pogen het zo goed mogelijk te doen.

Ik ga geen namen noemen, om er geen te vergeten en geen vergissingen te maken, je moet zelf maar uitkijken om je steentje bij te dragen voor een rechtvaardiger wereld...

Maar het gaat nog veel verder dan dat...
Onze economie melkt niet alleen die landen uit door er de grondstoffen te "roven" (Dat is het woord dat meestal het dichtst bij de werkelijkheid zit), maar bovendien maken ze er, omwille van snel gewin ook nog eens de natuur, de basis van hun leven, kapot. Zonder ontzag, zonder nadenken, door ontbossing, door gebruik maken van sproeistoffen die hier al lang verboden zijn, door gebruik van productiemiddelen die hier al lang verboden zijn omwille van de giftige nevenproducten...

Aan zowat ieder smartphone kleeft mensenbloed, kleven de resten van vele aren kapotte bodem... En men schroomt zich niet om een deel arbeiders "te werk" te stellen om de wilde dieren af te schieten en te gebruiken als bron van voeding voor de al zo zeer misbruikte arbeiders.

Ach, ik kan de klaagzang haast oneindig lang maken...
Maar feit is dat de Nieuwe Zaken er nog helemaal niet zijn.
En wat wij hier wel hebben voor een groot deel is verwezenlijkt door het leegroven van de rest van de wereld.

Als ik het nog niet heb gehad over de vele immigranten, dan is dat omdat zij slechts het gevolg zijn van al deze misstanden.
De enige redding ligt in het rechtzetten van al deze misdaden.
Wij moeten niet echt geven, nee, wij moeten stoppen met leegroven en misbruiken.
Wij kunnen niet Hier sociaal zijn, als het gebeurt op kap van de rest van de wereld.

tot de volgende ?

woensdag, mei 13, 2015

Het Crea Wonder

Gisteren was het weer eens Crea-Ziekenzorg Mater-Welden...
De vorige maal hadden ze een kabouter vorm gegeven in zoutdeeg, en thuis hadden ze dit gebakken, zodat het hard was en gereed om te beschilderen.

Voor de eerste keer is er niemand die een kopie heeft pogen te maken van het model dat ik gemaakt heb ! Nee, voor de eerste keer heeft iedereen zijn kabouter geschilderd, in de kleuren die zij leuk vonden. Het gevolg is dat alle kabouters schitterend mooi en origineel zijn !

Wellicht beseffen ze het niet, maar ze hebben een nieuwe grens overschreden. Het is hen wel opgevallen dat ze allemaal iets anders deden, maar dat ze op die manier een nieuwe grens overschreden hebben, dat realiseren ze zich maar half.

Ik ben fier op deze prestatie ! Ik ben er in geslaagd hen zelfstandig te doen beslissen over kleur en model. En als ik nog eens hier of daar moet helpen, dan is dat hooguit aan kleine details zoals oogjes en lippen. Dat is eerder iets van vaste hand en van durf, dan wel van het durven schilderen naar eigen inzicht.

Dat bewijst dat het mogelijk is om van iedereen een "kunstenaar" te maken. Nee, geen grootmeester à la Rubens of Picasso, maar ik heb van mensen die dit nooit in zichzelf zouden hebben gezocht, mensen gemaakt die een eigen beeld kunnen en durven maken naar hun eigen inzicht. Ik vind dat prachtig ! Ik weet niet of ze dit thuis gaan doen als hobby, maar ik weet haast zeker dat ze nu op een heel andere manier hun kleinkinderen zullen leren tekenen, kleuren en schilderen... Ze zullen meer zelf durven en die durf mede delen.

En je weet, voor mij is dat het ideaal !
Voor mij is een mens pas echt volwaardig als hij ook zichzelf open zet voor het creatieve.
En dat creatieve dat beperkt zich niet tot de kunst, die creativiteit is ook dezelfde die van mensen uitvinders maakt.
Voor mij is creativiteit het ding dat HET onderscheid is tussen mens en dier.
En ik heb hier bewezen dat we dat allemaal in ons hebben, ook diegenen die zouden gezworen hebben dat ze dat niet konden. Zonder onderscheid van leeftijd of opleiding.

Ik ben een gelukkig mens.

Hallelujah !

Ik heb dat alleen kunnen realiseren, door heel geleidelijk de trede iets hoger te maken. Door telkens een nieuwe stap te zetten, zonder dat ze zich daar bewust van waren. Weet je, we zaten daar in de Onderstroom van de Cultuurraad helemaal op onze plaats ! We zijn creatief, we creëren !

Het veld voor onze deur is heerlijk zachtgroen gekleurd: de erwten zijn al goed gegroeid, en als je tegen de richting van de zaailijn in kijkt, zie je een volledig groen veld. Het is geen natuur, maar het is toch heerlijk mooi. Of heb jij nog nooit een rijp korenveld staan bewonderen, de golfbewegingen bewonderd die het koren danst onder de lichte warme zomerwind? Nee? Je weet niet wat je hebt gemist ! Dat plots zo egale veld in een natuur waar eigenlijk haast niets zo egaal is... Zeker niet in onze wereld. In werelddelen waar grote eindeloze prairies zijn, of pampa's, savannes, zie je die eindeloze egale vlakten wel. Dus eigenlijk hebben wij via de landbouw wat van andere werelddelen hier nagebootst. Landschappelijke kunst.

Ik hou er wel van om door de bewerkte velden te gaan, uit te kijken over die kleurvlakken, die van onze wereld een bonte mozaïek maakt.
Het hoeven echt niet altijd bloeiende boomgaarden te zijn... Ga hier op een heuvelrug staan en kijk over de eindeloze landerijen in hun bonte kleurenbord... Daar laat ik die bloeiende boomgaard voor staan.

tot de volgende ?

dinsdag, mei 12, 2015

Het spermafabriekje

Franse geleerden zijn er in geslaagd sperma te kweken in vitro...
Ik heb meteen doorgeklikt, om het artikel helemaal te lezen, en ontdekte dat er eerst spermatogonia ontstaan, die, na een ongeveer 70 dagen durende rijpingsperiode uitgroeien tot spermacellen, je weet wel die dikkopjes die zwemmen wat ze zwemmen kunnen voor de ultieme bevruchting.

Heel wat mannen komen echter niet tot het produceren van goede sperma, en dat euvel zou meestal ontstaan in die 70 dagen rijpingsperiode.

De Franse geleerden zijn er nu in geslaagd om de spermatogonia in vitro te kweken tot volwaardig sperma, die goed genoeg is om -in vitro- een eicel te bevruchten, en dus uit te laten groeien tot een volwaardig mensenkind.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit van die spermatogonia had gehoord, en dus ook niet van die zeventig dagen rijpingsperiode... Maar ja, ik ben dan ook geen geleerde vernufteling. Ik ben gewoon een manneke in de rij van mannen op deze aardkloot. (Om in de sfeer te blijven).

Is dit nu een goede zaak ?
Ik meen van wel!
De meeste mensen willen graag een of enkele kinderen, het zit in ons gebakken, de soort wil voortbestaan. Het is een natuurlijk iets. Dus iets van de natuur. Ieder dier zoekt zich voort te planten. Je moet maar eens komen kijken naar mijn goudvissen, hoe die beantwoorden aan de jacht op voortplanting ! En wie huisdieren heeft, weet dat de drang naar voortplanting héél sterk is. Dus is het ook een ingebakken verlangen van de mens, als biologisch wezen. Maar ook vanuit ons mens-zijn, dus geestelijk verlangen wij er naar om ons voort te planten.

Om het anders te stellen, echtparen die geen kinderen kunnen krijgen, ervaren dat veelal als een ramp. De wachtzalen bij de bevoegde geneesheer-specialisten zitten dan ook vol.

Met de in-vitrofertilisatie kon men al heel wat mensen gelukkig maken, en hen een nakomeling bezorgen. Maar waar de man geen vruchtbare spermacellen produceerde, was ook die oplossing niet echt voorhanden. Dan bleef alleen de spermadonor over, en geef toe, dat is toch niet helemaal hetzelfde.

Nu is er dus voor een heel groot gedeelte van die mannen een echte oplossing op komst. Ze krijgen hun eigen nakomeling, hun eigen vlees en bloed.

Nee, ik vind dit een goed ding, die heel wat mensen gelukkig kan maken !

En ja, ik ben me bewust van de overbevolking, en ja ik weet dat die overbevolking steeds sneller toeneemt en dat het weldra onhoudbaar worden zal, maar dat maakt de rekening niet van het echtpaar met kinderwens. De oplossing voor de overbevolking ligt volgens mij ergens anders...

We stellen vast dat in de landen met een behoorlijke welvaart en een behoorlijke educatie, het kindertal automatisch kleiner wordt. Als je de cijfers ontleedt, dan gaat onze bevolking zelfs achteruit als we de aangroei bekijken vanuit de geboorteaantallen... Dat we toch een bevolkingsaangroei kennen komt hoofdzakelijk door de immigratie en het feit dat deze immigranten wel nog grotere gezinnen hebben. (In de derde generatie zie je die aantallen ook slinken).

Met andere woorden, als we eindelijk zouden komen tot een degelijke scholing voor alle mensen, als we zouden komen tot een degelijk inkomen voor alle mensen, komen tot een degelijke voeding voor alle mensen, dan zou het probleem van de overbevolking zich geleidelijk stabiliseren en uiteindelijk op een natuurlijke manier weer dalen.

Maar onze regeringen, onze industrie, onze ikzucht laat ons niet toe om de kennis, de welvaart, de voeding te brengen over de ganse wereld. En toch zou dan die immigratie ook automatisch stoppen. En die immigratie, dat is toch voor velen HET probleem ???

djudedju

tot de volgende ?

maandag, mei 11, 2015

Het vestje...

Eindelijk heb ik een fotootje van het gebeuren waarbij Anny, voor de zekerheid, mijn vest liet passen door Eddy... Zo wist ze dat hij voor mij ook zou passen!

Geen wonder dat iedereen zat te lachen met mijn vest !
djudedu !

middelmaat

Ik ben een "zwaar" geschiedenisboek aan het lezen... Ik zit momenteel in de jaren 30 van de vorige eeuw. Een warrige tijd, waar overal in Europa (en ook daar buiten) een tendens was om te kiezen voor "een sterke man".
We zagen het zowat overal gebeuren, heus niet alleen in Duitsland. Het was gelukkig niet overal zo dat men werkelijk overging tot deze vorm van politiek, maar we zagen wel overal de tendens, de verheerlijking van de leider.

In die tijd, en in die tijdsgeest verklaarde een politicus dat de veralgemening van het kiesrecht ook de aanleiding was om te komen tot een monotoon, kleurloos bestaan in een maatschappij waar alle beleid ook  monotoon en zonder hoogtepunten was. Hij doelde er duidelijk op, dat het voortdurend moeten streven naar compromis ook leidde tot een kleurloosheid, een plat, effen ding, waar ieder hoogtepunt, ieder duidelijke stellingname afgezwakt werd tot de kleurloze monotone compromis.

Uiteraard klopt dit ergens wel.
Het is kenmerkend aan compromissen, dat beide (of meer !) partijen zich in het geheel moeten kunnen terugvinden, en dus worden alle duidelijk één-partij-standpunten afgevlakt tot een algemeen aanvaardbaar iets, iets kleurloos, iets monotoon (letterlijk éénkleurig ). De kleur die je krijgt is een mengeling van de oorspronkelijk duidelijk felle kleuren van de diverse partijen.

Hoe meer partijen je krijgt, hoe groter de kans is dat je tot een systeem van compromissen moet komen, en hoe kleurlozer het geheel wordt.

Ik heb het al meerdere keren gezegd, het systeem dat we nu kennen is niet goed. De over-democratisering die je toelaat om steeds meer partijen  op te richten, is één van de grote oorzaken van de kleurloosheid, karakterloosheid van de politiek. Voor mij is de ideale democratie in het huidige systeem van verkiezingen en regeren in ons landje, een drie-partijen-systeem, waarbij men een partij heeft die sterk progressief is, een partij die sterk conservatief is, en een middenpartij, die noch uitgesproken het één is, noch uitgesproken het ander.

Enige decennia gelden was dit nog grosso modo zo, we hadden de liberale conservatieven, de socialistische progressieven, en de katholieke middenzuil. In die tijd was een regering duidelijk eerder progressief of eerder conservatief, waarbij meestal de katholieke middenzuil zorgde dat het niet te links of niet te rechts ging hangen.

Nu hebben we gewoon een soepje... Zelfs in de momenteel rechtse regering is de schrik van de (in Vlaanderen) aanwezige middenzuil, zo bang van een duidelijke stellingname, en haar positie is (nog) zo sterk, dat dit remmend werkt.

Het feit dat we nu een rechtse regering hebben, ligt niet aan de rechtse keuze van de kiezer, maar veeleer aan het feit, dat men, net als in de jaren 30 van de vorige eeuw, als volk weer opteert voor een duidelijke leider. Een De Wever voelde dit haarscherp aan, en profileerde zich duidelijk als de leider, en dit had succes. Wij zagen dit al eerder met het plotse succes van wat toen nog het Vlaams Blok heette. Ook daar koos men voor het extreme, in een zich afzetten tegen de kleurloosheid, de middelmatigheid. De NVA heeft door te kiezen voor het actief regeren, uiteindelijk ook de stap gezet naar de kleurloosheid, de middelmatigheid.

Dat bewijst dat ons kiessysteem op die manier een ingebouwd veiligheid heeft, en dat extremen door dit systeem uiteindelijk gedoemd zijn leeg te bloeden, maar het draagt ook in zich de kiem van de ontevredenheid van de kiezer, de massa. Dat is de reden waarom ik opteer voor het behoud van het systeem, maar voor het drie-partijensysteem, die een iets duidelijker beleid toelaat.

Een 100% waarborg is dit niet, want we stellen ook vast dat de politiek mede bepaald wordt door het kapitalisme. De macht van het geld, en de daaraan vasthangende macht van de publiciteit, en de macht van de media, en het systeem waarbij de politiek een rol speelt bij de benoemingen en het beleid van de media... dat alles is zeer sterk mede bepalend. Een NVA en meer speciaal de profilering van een Bart De Wever zou niet eens bestaan zonder de invloed van de media, die deze figuur letterlijk in de geest van het volk hebben geplugd, gehamerd, geklopt met een voorhamer.

Wij hebben, in België, een mediabeleid die zeer sterk onder invloed staat van de politiek. Voor mij is en blijft de berichtgeving tijdens de kernramp in Tjernobyl, waarbij de bevolking in opdracht van de regering flagrant belogen werd, een duidelijk voorbeeld van de politiek binding tussen media en politiek.

Je zou eigenlijk best naar enkele buitenlandse zenders gaan luisteren, wil je een duidelijker en eerlijker beeld krijgen van de politieke situatie in ons land.
Je kunt stellen dat onze media in feite veel meer thuishoren in een dictatuur, dan in wat ze hier democratie noemen.

Het Belgische systeem ... Het heeft zijn voordelen, maar het heeft ook verschrikkelijk grote nadelen. En het ziet er niet naar uit dat het zal beteren. Het spontaan ontstaan van een volksbeweging (Hart boven hard), lijkt een positief signaal, maar zal wellicht uitmonden in het verworden tot de zoveelste politieke partij, die eens te meer zal leiden tot een nog onduidelijker systeem van vermenging tot onduidelijke standpunten, en een onduidelijk beleid...
We modderen maar aan.
djudedju

tot de volgende ?



zaterdag, mei 09, 2015

Writersblok

Soms zit ik voor mijn witte scherm te piekeren, waarover zou ik nu in hemelsnaam weer eens kunnen leuteren in een leesbare en zinnige blog... En dan lijkt het wel of heel mijn grijze massa in staking is, en er komt niets, nada, rien de knots...

Als ik het aandurf een blogje over te slaan, dan krijg ik meteen enkele mailtjes om naar de staat van mijn gezondheid te informeren, dus dat kan ik ook niet doen, de mensen ongerust maken omdat ik eens geen inspiratie heb, dat hoort nu eenmaal niet.

Ik heb ook opgemerkt dat het veel moeilijker is om een stukje te plegen in opdracht, over een bepaald onderwerp, waarover je eerst ook nog eens in een redactiecomité hebt zitten "brainstormen"... Het woord alleen al, brainstormen... storm in je brein. In opdracht dan nog wel.

Maar goed, ik heb mijn eerste tekst binnen gestuurd, en het is op een paar kleine opmerkingen na, goedgekeurd. Nu zit Hendrik wellicht te piekeren wat hij bij dit artikel als cartoon kan tekenen. In het volgende nummer van Houvast (september ?) zou in hetzelfde nummer een artikel over mij en een artikel van mijn hand verschijnen... Ik word wereldberoemd binnen het wereldje van de medewerkers van Ziekenzorg. En dat is wel een heel klein wereldje, waar je dus best heel bescheiden over blijft. Maar toch is het prettig dat je weer ergens "iets" doet... Ik ben al 20 jaar ziek, en buiten Crea en eens gaan vissen, wat slenteren op de rommelmarkten, was mijn wereldje wel heel klein geworden.

En ik betrap mezelf er op, dat ik me begin te settelen in dat minieme wereldje. Ik zoek niet meer om er buiten te treden. Toen we laatst eens een paar dagen naar de Ardennen gingen, zou ik op het moment van het vertrek veel liever in mijn zetel gedoken zijn, dan in te stappen in de auto die ons tot ginder ver brengen zou... Ik dreig meer en meer een huismus te worden. Vandaag zouden we eigenlijk naar de rommelmarkt moeten gaan, maar het is slecht weer... dus gaan we niet. Maar om eerlijk te zijn, het is wel overtrokken, maar het regent niet, en volgens het weerbericht zou het voor de middag niet regenen... Dus, we hebben niet veel nodig om thuis te blijven.

De computer beneemt veelal de tijd die ik vroeger in creativiteit stak, en het is dank zij crea dat ik nog echt iets doe. Ik wordt lui. Iets doen veroorzaakt pijn, en het niets doen veroorzaakt wellicht een steeds hogere gevoeligheid voor die pijn. Ik besef dat ik eens mezelf moet vastpakken, dooreenschudden en weer de bezige mens moet worden.

Straks nog eens wat kuisen aan het aquarium, en wat gaan kijken naar de goudvissen in de vijver. Daar is de paartijd volop bezig, en de mannetjes hangen in trossen hun flanken te wrijven tegen de vrouwtjes, die eerder onwillig lijken, maar ja, wat zou je willen als er zo'n zes, zeven mannetjes je proberen plat te drukken.

Mooi is het wel, het wit, geel, oranje en rood flitst nu en dan zelfs tot boven de wateroppervlakte uit. Hopelijk komt er geen kat langs, want nu is het wel heel makkelijk om vissen te pakken !
Als je aan de visvijver zit, te vissen, dan zie je dat zelfde fenomeen soms, maar dan met grote karpers. Natuurlijk heb je dan niet die kleuren, maar het geklets van de grote staarten op het wateroppervlak is soms spectaculair. Je weet dat er dan weinig kans is dat je een karper zult verschalken... De meesten vinden het paren veel leuker dan het eten...

Ik ga stoppen, en aan het aquarium beginnen, mails nog wat laten wat ze zijn, en facebook laten waar het is...

Tot de volgende ?

vrijdag, mei 08, 2015

Maar Lidl toch !

Je moest toch al lang weten dat het geen bon ton meer is om te stellen dat de vrouw gezond moet koken voor haar echtgenoot ! Dat is op zijn minst middeleeuws. Vrouwen horen niet meer te koken, dat is een beeld die de ouderwetse vrouwenrol accentueert, en dus is het verkeerd. Vrouwen horen nu in een rol die alles heeft behalve vrouwelijkheid, of althans vrouwelijkheid zoals de mannen die vroeger wilden zien. Want mannen van vandaag hebben veel liever een vrouw die alle taken weigert die ook maar zou kunnen gealludeerd worden aan het vrouw zijn.
Wie een vrouw wil die vrouwelijk is in de oude zin van het woord, die mag het vergeten.

Jaja, ik weet het, ik overdrijf, maar geef toe, als je de feministen (ook al een ouderwetse term) hoort, dan heb je wel de indruk dat ze vrijheid soms verwarren met het opnemen van een andere rol, en dan liefst de rol die vroeger als typisch mannelijk werd omschreven.

Sorry dames, maar ik ben het daar niet mee eens. Goed, ik weet het wel, ik ben van het "verkeerde" geslacht om daar over te oordelen, maar toch heb ik ook recht op mijn mening. En mijn mening is heel simpel: Dames, jullie hebben 200% gelijk als jullie stellen dat een vrouw niet minder is dan de man, maar het zou fout zijn, nu de rollen te gaan omdraaien, en te gaan stellen dat de vrouwen baas zijn over de mannen. De bedoeling moet zijn: gelijkheid.

Maar gelijkheid kan niet helemaal, want de geslachten zijn nu eenmaal niet gelijk. Er zijn dingen die mannen nooit gaan kunnen (een kind baren bv), en wellicht zijn er ook dingen die een man beter liggen dan de doorsnee vrouw. Uit onderzoeken is gebleken dat zelfs de hersenen van mannen en vrouwen verschillend zijn. De een is niet minderwaardig dan de andere, maar ze zijn anders. Vrouwen zijn daardoor meestal minder goed in het ruimtelijk denken (bv kaartlezen), mannen zijn gewoonlijk veel minder sterk in het multitasken...

Ik ben nu 47 jaar gehuwd, en bij ons is er niemand de baas. Als we voelen dat de ander op een of ander iets heel erg gesteld is, of daar beter in is, dan mag hij of zij deze bevoegdheid gerust dirigeren. Is het iets waar we beiden nogal op gesteld zijn, en waar we verschillen van mening, dan zal nu eens de ene dan weer de ander zijn ding mogen doen. Dit is niet echt afgemeten, de leidraad is veeleer het feit dat de ander voelt dat de partner het precies nog iets meer wil dan hij of zij.

En ja, zo zijn er dingen waar ik baas ben, maar er zijn net zo goed dingen waar moeder, de vrouw baas is. En één van de dingen waar zij baas is, is de keuken, en ja, zij maakt er een erezaak van om goed en lekker te koken voor haar man, voor mij dus. Dat is zelfs één van de dingen waar ze fier op is, en waar ik niet nalaat haar regelmatig lof toe te zwaaien, want in een goede relatie moet je elkaar ook wel eens ophemelen. Eigenlijk denk ik dat, mocht ik het gaan afwegen, we ongeveer evenveel dingen hebben waar we "baas" zijn, alleen, wij zien het niet als baas zijn, wij ervaren het niet als baas zijn, we hebben gewoon het meest perfecte evenwicht gevonden om samen te leven in een knus gezin.

Als ik de "figuur van het jaar" zou moeten aanduiden, dan zou ik wellicht mijn vrouw daar zetten. En die titel zou in die zin verkeerd zijn, dat ze niet de figuur van het jaar is, maar de figuur van mijn leven, van ons gezin.

Is mijn vrouw bijzonder ? Nee, ik denk het niet, ik denk dat ze gewoon de vrouw is waar ik bij pas en die bij mij past. Ze is wellicht bijzonder in die zin dat ik wellicht geen ander zou kunnen vinden die zo perfect past.
Dat is niet zo als je elkaar leert kennen, dat is niet zo in het begin dat je gehuwd bent, dat komt zo, dat groeit zo. Het huwelijk is als een schoen, hij past pas perfect als je er al een tijd mee hebt gelopen, als je er al eens mee door een regenbui liep...

En ik wens ieder mens, man en vrouw, het geluk !
En dat geluk ligt echt niet in het opnemen van een rol, maar gewoon in het jezelf zijn, en je zelf vormen naar de partner, en de partner naar jou.
Geluk, daar moet je in groeien.

Gisteren hebben we samen een heerlijke dag gehad, we zijn samen naar Floralux gegaan, planten gekocht voor de tuin, samen bedisseld wat waar kan staan, wat we graag zien. en dan zijn we gezellig gaan eten, iets wat voor de dame die zo graag kookt, een hemels gebeuren is. Eens proeven van hoe een ander het doet.

We zijn alle twee naar huis gekomen met een rug vol pijn en een hart vol geluk.

Tot de volgende ?

woensdag, mei 06, 2015

Waaiende wind

Het waait, niet zo maar, een stevige bries, die heel wat van het jong gebladerte van de pas oplevende bomen af rukt en dat gaat gepaard met flinke buien, niet zo maar van die malse lenteregen, maar fikse stortbuien...
Gisterenmiddag vond mijnen teerbeminde gade het nuttig ende nodig om te gaan winkelen.
We vertrokken onder een waterig zonneke, die nu en dan schuil ging onder voortijlende slierten donkere wolken.
Net toen we de parking van de winkel op reden begon het te regenen. Niet zo maar regenen, een fikse bui. Ik kan niet rennen, dus trippelde ik, zo vlug ik kon naar de ingang van de winkel, en ik mag nog niet klagen, want Anny ijlde eerst naar de parking van de winkelwagentjes, en kwam dan haastig, haastig (ook zij kan niet meer rennen - onze rug laat dit niet meer toe) naar de winkel gesneld.

We deden onze aankopen, schoven aan in de rij voor de kassa, betaalden, en reden de beladen winkelkar naar de auto. Het regende nog steeds, maar nu was het een normale regen, fiks, maar geen stortbui. Ik opende de wagen, Anny begon de winkelkar te lossen, ik ging, met haar handtas bij me, in de auto zitten, en dan plots
viel
de
regen
met
bakken
tegelijk
uit de hemel neer... Dat was niet regenen, dat was zelfs niet gieten, dat was zelfs geen stortbui, dat was wat je noemt een wolkbreuk.
Een wolk is een ding vol water, waar Onze Lieve Heer een massieve sproeikop heeft aan gebreid, en waar hij naargelang zijn lust de openingen groter of kleiner maakt. Soms echter gaat het mis met de Almacht, en door het vele gepruts aan het systeem waarmee je het sproeisysteem regelt, breekt soms de sproeikop af, en komt al het water in één keer naar beneden.
Dat was het.
Een kapotte sproeikop.
Anny was, ondanks een behoorlijke jas, die waterdicht heet te zijn, nat tot op het mooie vel.
Ze snelde, zo vlug ze kon met de lege kar naar de winkelkarrenstalling, ik startte de wagen en ging haar daar op pikken.

Nu heb ik een auto met aan een kant een natte zetel.
Het water droop uit Anny en uit haar kleren. Ik weet het, het klinkt wat gek, maar zo leek het toch ! De moderne mens van de dag van vandaag zal wellicht de hier volgende beeldspraak niet meer begrijpen, niet meer kunnen visualiseren, maar Anny leek nog het best op een kip, die je voor het pluimen, even hebt ondergedompeld in warm water, om de pluimen los te maken...

Thuis gekomen (onder een heerlijk grinnikend zonnetje), ging Anny naar boven, en mocht zich uitkleden tot op het vel, af drogen, en dan nieuwe en droge kleren aantrekken. Ze kwam beneden, met een handdoek nog wrijvend over haar natte haren. " Je moet eens kijken naar mijn haar". Anny had een Afrika - look, kroezelhaar.
Ik durfde het niet te zeggen, want ze leek niet meteen in een stemming om dergelijke humor te waarderen...

Het ergste was, door het feit dat ze in die wolkbreuk, zich meer gehaast had dan haar rug eigenlijk toelaat, zit ze nu nog met pijn.

Nu schijnt de zon... nu weer niet, nu weer wel, de voortijlende wolken zijn echter niet zwart, maar heerlijk wit, zo wit als in de reclame voor wasmiddelen...
De wind is nog steeds fel, maar het zijn niet meer van die felle rukken die het jong gebladerte naar de verdommenis helpen...
Kortom, het is lente, dat jaargetijde waar het weer nog niet goed weet wat het wil... Winteren of zomeren.

Koud is het alvast niet meer... Zelfs 's nachts blijft de thermometer boven de 10° Celsius prijken. Uit de wind is het goed, in de wind voelt het nog wat van dat uitstervende winterse.

In de tuin zie je alles groeien, en hier voor mijn deur, op dat grote veld, staan de rijen erwtjes in het prilste groen te blinken. Soms letterlijk, want deze nacht regende het nog, en hier en daar hangen nog druppels aan de prille blaadjes, die in de zon blinken als diamantjes.

Ik voel me rijk.

tot de volgende ?


dinsdag, mei 05, 2015

Rolluik

Wij hebben aan onze voordeur ook, een elektrisch bediend, rolluik... Dat doet nu al jaren dienst tot onze volle tevredenheid.
De enige keren dat wij er wat moeite mee hadden, was bij strenge vorst gepaard aan vochtigheid (bv bij sneeuw of ijzelvorming), want dan hebben wij al een paar keer het rolluik met een haardroger, van binnen uit, moeten ontdooien om het te kunnen openen. Maar zo vaak komt het niet voor dat het én vriest, én vochtig is, én bovendien de wind net op de voordeur blaast...
Maar nu durven wij het rolluik niet meer laten zakken. Bovenaan zitten een soort veren, en blijkbaar is daar op zijn minst één van gebroken, wat een verschrikkelijk knarsend geluid veroorzaakt, en als ze alle twee mochten breken, dan zit de boel vast.

Straks komen ze om een of twee nieuwe veren te plaatsen, en dan zijn we (hopelijk) weer voor jaren goed.

Dat rolluik is niet alleen een veiligheid (inbraken), maar is ook een bijkomende isolatie. Gelukkig is het nu geen winter, en speelt dit momenteel niet erg mee.

Toch is er ook een nadeel aan een elektrisch bediend rolluik aan de voordeur. Mocht het te herdoen zijn, dan opteerde ik wellicht voor een manueel bediend exemplaar.  De reden is simpel: als er geen elektriciteit is, dan kunnen we niet buiten langs voor. (We hebben wel een manueel bediend rolluik aan de achterdeur !).

We hebben die rolluiken allemaal geplaatst met de veiligheid en isolatie voor ogen, en wat de slaapkamers betreft, ook om een echt duistere nacht te hebben. Nu kunnen wij al een paar dagen het rolluik niet meer zakken, en het licht dat door de gang tot boven op het verdiep doorsijpelt, is al genoeg om ons 's nachts wat onwennig te doen opkijken als we wakker worden of naar het toilet moeten.

Naar het schijnt is het beter voor de nachtrust, als het volledig donker is in de slaapkamer... Maar dat is het eigenlijk niet volledig, want we hebben in de slaapkamer zo'n piepklein nachtlichtje, wat ons toelaat 's nachts naar het toilet te gaan zonder ons tenen te stoten tegen de poten van het bed of de kleerkast... Mocht ik ooit nog eens zo'n type van nachtlampje zien liggen, dan kocht ik er meteen nog eentje, als reserve. Het verbruikt héél weinig, en het gaat al mee van toen de kinderen nog klein waren... Het enige nadeel is dat het een bizar groen licht geeft. Bovendien kun je het lampje aan en uit doen, en hoef je niet telkens het lampje uit het stopcontact te trekken. Maar helaas, die lampjes zijn maar kort op de markt geweest, en niet meer te vinden. (Nu ja, hopelijk gaan ze nog jaren mee !)

Ik verwonder me er regelmatig over, hoe weinig licht je nodig hebt, om je veilig te kunnen bewegen. Toen ik nog gezond was, ging ik vaak 's morgens voor de zon op was, of 's avonds als het al donker was, een eind gaan joggen. In die tijd waren er hier nog heel wat straatjes en weggetjes zonder lichten, maar eens je ogen er aan gewend waren, zag je meer dan genoeg om veilig te kunnen lopen. Keek je echter van uit een verlicht huis naar die straat, dan leek dit pikkedonker. Niet dus ! Maar we trainen ons ogen helemaal niet meer op die natuurlijke verlichting, we zijn verwend door al die lichten die ons overal een veilig gevoel moeten geven. (Geen wonder dat je geen glimwormen meer ziet in de holle wegen ! Die beestjes kunnen de concurrentie met de straatverlichting niet aan !)

Ooit was ons moeder hier eens op vakantie, en toen ik de kinderen vertelde dat er glimwormen zaten in de Jagerij, wilde ons moeder mee, want ook zij had dit nog nooit gezien. Wij, met onze kinderen en nog een pak andere uit de wijk, te voet naar de jagerij, gaan kijken naar de glimwormen. We hebben er eentje gevangen en dat thuis eens bekeken in het licht... Nadien heb ik het beestje netjes teruggezet waar we het hadden gevonden.

Nu zie je dus geen glimwormen meer, want ook in de Jagerij staan lantaarns lichtvervuiling te maken..

Wat is vooruitgang ?

djudedju

tot de volgende ?

maandag, mei 04, 2015

schreiffautje

Uitgerekend vandaag moet ik voor de eerste keer naar een vergadering over het schrijven van een soortement column voor het blad van Ziekenzorg... Net nu, nu ik van vriend Walter een vriendelijke opmerking kreeg over een fout in mijn blog van gisteren...

djudedju
Heel mijn zelfvertrouwen naar de knoppen.

tommetoch...

Het doet me denken aan mijn schooltijd... Ik schreef weinig fouten, en werd daar regelmatig over geprezen, maar op een examen dictee schreef ik er iedere keer weer massa's... Dit viel zo op, dat er leraars waren die mij deze fouten niet aanrekenden, gewoon omdat het duidelijk te wijten was aan de stress van het examen. Eéntje vertelde dit zelfs publiek in de klas, waarbij de meningen van mijn medeleerlingen uiteraard verdeeld waren over dit ingrijpen. Uiteraard, want wellicht zou ik het ook niet hebben genomen als het over een ander ging.
Maar ik wil maar zeggen, ik schrijf meer fouten als ik bewust ga opletten. Als ik ga redeneren over d, t of dt... Als ik ga nadenken over ij en ei. (Als West-Vlaming zou ik daar eigenlijk niet mogen kunnen tegen zondigen, want in ons dialect hoor je duidelijk het verschil tussen de ij en de ei, maar ik heb geen echt zuiver dialect meer... En soms zit ik dan te twijfelen... (erg hé))...

Maar och, gewoonlijk denk ik er niet over na, en dan schrijf ik niet zo veel fouten. En staat er dan al eens eentje tussen, en je hebt het opgemerkt, geef dan je zelf een pluim, je bent slimmerderderder dan ik ben ! En als je het me laat weten, dan  weet ik eigenlijk niet goed hoe ik me dan moet houden. Aan de ene kant ben ik kwaad op mezelf (Hoe heb ik dat in hemelsnaam kunnen doen!) en aan de andere kant blij en kwaad dat je het me zegde... Blij dat ik er op gewezen werd en kwaad omdat je het me door wreef. (Zout in de wonde, weet je wel)... Kortom, ik weet niet goed hoe ik me voel.

Misschien denk je: "Als je je schrijfsels eens zoudt overlezen, dan zag je die fouten wel!", maar dan denk je verkeerd ! Het is gek, maar de meeste fouten van jezelf zie je niet eens, je leest er over zonder ze te bemerken. Tenzij het een stukje betreft die al enkele weken of maanden oud is, dan zie je ze wel, want dan lees je ze als zijn ze van een ander.

Met schetsen heb ik ook zoiets... Ik heb jaren al mijn schetsen in de vuilemmer of bij het oud papier gezwierd, tot ik plots een pak van die oude schetsen terug vond, en zag dat ze eigenlijk best wel goed waren en vol zaten met frisse ideeën... Sindsdien hou ik die krabbeltjes allemaal bij.
Zo lees ik soms ook eens in mijn oude blogjes, en dan schaam ik me over de vele fouten, maar stel ik vast dat de inhoud wel nog steeds leuk is, en daar gaat het eigenlijk om.

Dus, beste vrienden en vriendinnen, mochten jullie nog eens fouten vinden, laat het me dan gerust weten, en weet dat ik dan beschaamd ben en kwaad en blij en vol goede voornemens, maar dat het daar wellicht bij zal blijven... Ik zal wellicht ook in de toekomst fouten blijven schrijven, maar zolang het leesbaar, en leuk of droef is, blij of pessimistisch, treurig of content, giftig of sarcastisch, dan heb ik mijn doel bereikt: ik vertel je iets, iets wat je blijkbaar de moeite vindt om te lezen, met of zonder fouten... En weet je, straks ga ik naar die vergadering, en ik zal ze zeggen dat ze maar een goede corrector moeten inhuren, om mijn fouten er uit te puren. Maar ik hoop dat ik wel nog mag gebruik maken van mijn bewuste fouten, en mag blijven leuteren over een kwampjoeter en mag blijven gebruik maken van een mondje dialect... als me dat beter lijkt voor het verhaal. Ik schrijf geen literatureluur, ik schrijf van uit mijn hart en mijn overvolle kop... En dus schrijf ik geen Nederlands, maar Vlaams, zoals ik gebekt ben. (Mocht ik een vink zijn: suskewiet !)

... en ik denk met weemoed terug aan veel van mijn leraren en leraressen... Hoe moeten ze hebben afgezien met die koppige dikkerd die er steeds op uit was om weer eens de klas op stelten te zetten. Kwetsend was het nooit, en de beste leraars waren zij die mee lachten, en zo de klas zonder echte dwang weer in het gareel duwden... Als ik de ogen sluit, dan zie ik er zo enkelen terug...met weemoed en dankbaarheid. (Er zijn er ook enkele waar ik nog nijdig op ben ! Mensen die niet konden lachen, azijnpissers en die hun job deden tegen hun gedacht,of die doodsbang waren dat ze hun "gezag" zouden verliezen..)...

Tot de volgende ?

zondag, mei 03, 2015

Storing

Gek, maar de radio doet het niet. Is het toestel stuk, of hapert er iets met de atmosfeer ? Kan best, want het blijft hier donker. Je kunt niet zeggen dat er wolken zitten, het ganse hemelgewelf is egaal grijs en somber...
Anny zit te prutsen aan de radio, maar zonder gevolg.
Ik wijs haar op de mogelijkheid om gewoon radio te luisteren via de TV... Eventjes zappen en daar heb ik radio 2 Oost Vlaanderen voor haar. Daar is muziek, dus is het wellicht de radio ?

Gek, maar de klankkleur is anders. Onze radio is al een oud beestje, heeft nu en dan kuren, maar ja, we zijn er aan gehecht, het is de radio die wij in het begin van ons huwelijk kochten, en dat was dan voor ons een duur ding... Je vindt ook dergelijke radio's niet meer. Nu zijn het allemaal veel kleinere dingen, of wel van die retro-bakken, die er oud uit zien, maar vanbinnen wel zo'n modern ding zijn.

Straks, na mijn blog en het lezen van mijn mailtjes, ga ik ook eens op alle knoppen van de oude radio duwen, hopende dat het slechts een tijdelijk gebrek was, dat het de atmosfeer is, en dat ons oude vertrouwde bakje nog langer mee kan. Maar wellicht zijn we ongeweten geconfronteerd met het einde van de oude radio. En dan gaan we een nieuwe radio moeten aanschaffen, zo'n klein ding die evenveel klank of zelfs meer in zich heeft, dan ons oude toestel. Wellicht gaat het kwalitatief beter zijn, maar het zal onze radio niet meer zijn, want onze radio, die slepen we al heel wat jaartjes en woningen met ons mee... Hij is gekocht in Brugge bij Tuyttens (sorry als ik de naam niet juist schrijven mocht...). Hij heeft luide muziek geschald in ons huis in de Heidelbergstraat te Loppem, hij heeft zich, na de geboorte van Koen moeten wennen aan zachtjes spelen. Hij is mee verhuist naar Oudenaarde in de Stationsstraat, en staat sinds 1976 hier in Mater, waar hij de opgroeiende jeugd, de loeiharde heavy metal moest doorstaan (als we er niet waren en de kinderen baas waren), en heeft al die jaren trouw door de huiskamer heen geklonken. Hij heeft het stof van een grote verbouwing ongestoord doorstaan, en lijkt nu op zijn laatste benen te lopen...

Als ik de voorgaande alinea overlees, dan lijkt het wel de tekst van een doodssanctje, een bidprentje voor de overledene...

Het lijkt wel of de radio niet alleen maar een ding was, maar een stukje leven, een stukje van ons leven.

Het is weer iets wat verdwijnt uit onze levensloop.
En dan dwaal ik in gedachten door alles wat hier staat en hangt... En de binding die al die dingen hebben met ons leven, met ons verleden, met het verleden van heel wat dierbaren, met herinneringen, met verdriet, met plezier... een heel huis vol ... vol met ons leven. Misschien is het echt het einde van de radio, wellicht zal het zo zijn, en dan is dat weer een stukje dat je moet loslaten. Nu is het maar een ding, een stukje materie, maar we hebben al zo veel mensen ook moeten loslaten, één keer zelfs uit ons eigen nestje... en heel wat keren in de familie, in de vriendenkring, de kennissenkring... We hebben ook heel wat dieren die een plaatsje veroverd hadden moeten loslaten, een ekster, een kauw, een kraai, papegaaien, katten, honden, vogels en vissen, die tijdelijk deel hebben uitgemaakt wan ons leven.
Er waren zelfs dieren die we kweekten voor de slacht, kippen en konijnen, die we dan met pijn in het hart, zo pijnloos mogelijk moesten doden, om op te eten.

Velen zijn op een of andere manier "vereeuwigd", staan hier of daar op een fotootje of een dia, en krijgen iedere keer we die weer eens bekijken, een memento... Mensen en dieren. Mensen doen wat meer pijn, maar sommige dieren waren ook echt een stuk van het gezin.

Afgeven... Iedere keer weer
Iedere keer een stukje, een beetje afgeven.
Weet je, ik heb het gevoel, dat als je het geluk hebt dat je ouder moogt worden, dat het sterven dan niet in één keer gebeurt, maar stilletjes, beetje bij beetje, stukje bij stukje, afgeven...

De leegloop van het leven.
En toch, zolang je leeft lijkt het leven op zich vol, zo vol en volledig dat al die dingen van vroeger er niet echt uit kunnen, en blijven zwemmen in de zee van herinneringen, plezier, verdriet, inzet, luieren, nietsdoen, creatief zijn, pijn, goed gevoel... alles door elkaar.
Ik las ooit dat de indianen hun kookpot nooit helemaal leegden, dat ze steeds maar de nieuwe ingrediënten in de ketel bij de oude deden... Ze aten dus nooit echt iets nieuws, ze aten steeds van heden en verleden... Ik weet niet hoe dat smaakt, maar ik vind het een heerlijk beeld van het leven.
Eten uit de pot met alle ingrediënten van het leven.
Soms proef je het zout van de tranen bij dat van de gulle lach.
Zo moet het zijn.
Zo is het ook.
Heerlijk leven, waar dingen uit gaan, maar nooit helemaal... Het volle leven, met alle dingen die je mocht beleven...

tot de volgende ?